Mannen? Nee vrouwen zijn bevoorrecht

Vrouwen beschuldigen mannen van de kleuterschool tot aan het graf. Maar die beschuldigingen zijn niet waar. Het zijn de mannen die worden gebruikt en zich moeten opofferen, schrijft Martin van Creveld.

Er zijn vijftig jaar voorbij sinds Betty Friedan, de latere hogepriesteres van het feminisme, haar The feminine mystique publiceerde. En wat voor vijftig jaar zijn dat geweest! Miljoenen boeken, artikelen en interviews hebben ons duidelijk gemaakt dat vrouwen gediscrimineerd, verdrukt, gebruikt en misbruikt worden door mannen. Het spervuur aan beschuldigingen is intens en meedogenloos. Het begint wanneer we in de kleuterschool zitten en vergezelt ons vaak tot aan het graf.

Maar zijn de beschuldigingen ook waar? Hebben vrouwen het ook werkelijk slechter dan mannen? Wanneer dat zo is, hoe kan het dan dat de maatschappij mannelijke scholieren altijd veel harder behandelt om volwaardig lid van de maatschappij te worden dan vrouwen – vanaf het oude Egypte tot aan de moderne militaire academies (voordat deze gemengd werden)?

Hoe komt het dat mannen, vanaf de bijbelse Jakob tot aan het hedendaagse India, altijd moeten betalen voor het recht op trouwen terwijl vrouwen dat niet doen? Hoe komt het dat mannen, vanaf het moment dat aan Adam werd gezegd dat hij ‘in het zweet zijns aanschijns’ zou eten, tot op de dag van vandaag praktisch altijd het zwaarste, smerigste en allergevaarlijkste werk uitvoeren en de overgrote meerderheid van werkgerelateerde ongelukken ondergaan?

De lijst kan ad infinitum voortgezet worden maar niet ad nauseam. Als het waar is dat vrouwen verdrukt zijn, hoe komt het dan dat in de meeste landen vanaf Talmoedische tijden tot aan het heden, de wet mannen altijd heeft verplicht om hun vrouwen te verzorgen, maar nooit andersom? Hoe komt het dat vrouwen volgens een VN-onderzoek in dertien verschillende landen twee keer meer uur per dag besteden aan slapen, rusten, eten, opmaken en socializen dan mannen?

Duizenden jaren geleden kon seriemoordenares Medea in de Griekse mythologie ongestraft in een wagen wegkomen die haar ter beschikking was gesteld door de zonnegod Helios. In het Texas van vandaag worden veroordeelde mannelijke moordenaars vaker geëxecuteerd dan vrouwelijke - de verhouding is tien op een. Wanneer het rechtsysteem in de Verenigde Staten vrouwen hetzelfde zou behandelen als mannen, zou het aantal vrouwelijke gevangenen in het kwadraat zijn toegenomen. Sinds de oorlog is uitgevonden, zijn vrouwen nooit gedwongen te vechten; dat is zelfs van toepassing op het hedendaagse Israël, het enige land in de geschiedenis dat vrouwendienstplicht kent.

Vandaag heeft ieder noemenswaardig ziekenhuis een afdeling voor vrouwenziekten, met name voor borstkanker. Maar gelijkwaardige klinieken om prostaatkanker te behandelen zijn zeldzaam, terwijl het toch net zo dodelijk is, zo niet iets dodelijker. In veel ontwikkelde landen worden er twee van iedere drie dollar in de medische zorg aan vrouwen besteed. De financiering van medisch onderzoek is nog onevenwichtiger.

En er is meer. Telkens wanneer er zich een gijzelingssituatie voordoet, zijn het de vrouwen (en kinderen) die als eersten worden vrijgelaten. Zelfs wanneer een klimpartij in de bergen mislukt, wordt verwacht dat de mannen zich opofferen voor de vrouwen en niet andersom. Op tv is mannenbloed goedkoop – een schrijver beweert dat er tweehonderd mannen sterven op het scherm voor iedere vrouw die hun lot deelt. Op hetzelfde medium is een vrouwendood altijd een tragedie, behalve wanneer ze een echt slecht karakter heeft. Maar wanneer een man sterft, is het of zijn eigen schuld of is zijn dood onderdeel van het vermaak.

Zelfs ten opzichte van de beroemde ‘dubbele standaard’ zijn de dingen niet zo eenvoudig als ze lijken. In het Oude Testament wordt de man die zijn zus verleidt, ter dood gebracht. De tekst bevat geen enkel woord over het omgekeerde. In het Byzantijns recht moest de man die schuldig was aan hoererij een boete betalen – die gedeeltelijk naar de vrouw ging met wie hij geslapen had. Wanneer hij niet kon betalen, moest hij de amputatie van een lidmaat ondergaan – omgekeerd gebeurde dat echter niet. In veel culturen zijn mannelijke homoseksuelen met groot machtsvertoon vervolgd, maar lesbische vrouwen bleven onaangeraakt. Terwijl zo’n tienduizend homoseksuelen in de concentratiekampen stierven, blijkt geen enkele lesbische vrouw ooit gearresteerd te zijn om diezelfde reden.

Kortom, vrouwenonderdrukking is een mythe. Is een leugen. Voor ieder nadeel dat het vrouw-zijn met zich meebrengt, zijn er privileges die zij alleen geniet. In werkelijkheid zijn het de mannen die altijd de grootste last hebben gedragen en dat nog doen. Zij zijn het die het meeste werk in het leven doen, moeilijkheden verdragen en als gevolg daarvan sterven. Niet toevallig is hun levensverwachting vandaag de dag in 194 van de 194 landen lager dan dat van vrouwen.

In aanmerking genomen dat mannen de onvruchtbare sekse blijven, maar ook, fysiek gesproken, de sterkere sekse zijn, is dit hoe het zou moeten blijven. Iedereen van ons is uit een vrouw geboren. Als volwassen man zou ik niet willen dat vrouwen zich voor mij opofferen (als kind is het een ander geval). Het zou echter fijn zijn wanneer we, te midden van de tsunami aan rioolinhoud die feministen de laatste vijftig jaar over onze hoofden uit hebben gegoten, van tijd tot tijd een vriendelijke vrouwenstem konden horen die zegt: „Dank je, vriend.”