Los gaan op Tiësto

In Singapore slaat mijn verbeelding vaak op hol. Hoe is die Chinees met dure zonnebril en gestreepte Paul & Shark-polo aan zijn geld gekomen? Een rode prins of een aannemer in Chengdu? Of die Indiër met die snor en vrouw in paarse sari in die Rolexwinkel? Een generaal of de punaisekoning van Thiruvananthapuram?

Waar Jakarta een monocultuur is, is Singapore een multicultureel kruispunt in Azië: rechtdoor naar China, India linksaf, riviertje oversteken naar Maleisië. In de buitenwijken, weg van de casino's en winkelcentra, lunchen zondagmiddag grote groepen op straat. Indiase gezinnen zitten achter borden dampende Chinese krabben. Oude mannen leggen bij een dimsum-restaurant een kaartje. Bij een slechte hand trekken ze hun shirt omhoog en wrijven peinzend over hun blote buik.

Voor Jakartanen is Singapore zelfs een noodzakelijke bestemming geworden. Er zijn nu veertig vluchten per dag tussen de steden. De trek naar Singapore neemt zulke vormen aan dat de Indonesische economie er volgens de Wereldbank door geremd wordt. Volgens de Wereldbank zijn die in aantal sterk toegenomen reizen van de rijke middenklasse op langere termijn een rem op groei in Jakarta.

De Indonesische manager van een groot internationaal bedrijf zucht als hij het over Singapore heeft. Hij woont er nu een jaar. Hij houdt van de welvaart, de goede scholen en de schone lucht. „Het is een uitstekende stad om als gezin te wonen. Het leven is er zo goed geregeld”, zegt hij. „Maar het is er ook saai. Soms heeft een man wat actie nodig. In Singapore zal je zelden iets vinden wat anders is dan je had gedacht. Of dat verbaast.”

Een paar dagen later sta ik om half drie ’s nachts tussen een paar duizend hossende Jakartanen. DJ Tiësto draait in Ancol, een evenemententerrein in het noorden van de stad. Grote internationale optredens zijn niet vanzelfsprekend in Jakarta. Lady Gaga moest vorig jaar haar concert afzeggen. Het Islamitische Verdedigingsfront had gedreigd met geweld als „de boodschapper van het kwaad” wel mocht zingen. Dezelfde organisatie voorkwam vorige maand dat de Miss Worldverkiezing in een voorstad van Jakarta gehouden zou worden. Zo veel bloot was niet acceptabel op het overwegend islamitische Java. De overheid gaf gehoor aan deze chantage.

Maar Tiësto ging door. En hoe. Terwijl Tiësto plaatjes draait, vergezeld door een waanzinnige vuurwerk-, video- en lasershow zetten de meiden voor mij beurtelings een fles sterke drank aan hun lippen. Even later zwalken ze als boksers in de dertiende ronde van een slopend gevecht. Maar neer gaan ze niet. Terwijl om hen een paar jongens stijf staan van de pillen en er een wietdamp langs trekt, krijgen de meiden het heet van de muziek, van de drank en de tropische hitte. Ze trekken steeds meer kleren uit.

Half-blote, whisky drinkende meisjes die in het holst van de nacht dansen in een stad waar overdag moslimradicalen met succes een missverkiezing blokkeren: de realiteit is beter dan fantasie. In Jakarta heb je de punaisekoning van Thiruvananthapuram eigenlijk helemaal niet nodig.

    • Melle Garschagen