De man die niets nieuws meer kon onthouden

De foto die werd gemaakt bij het afstuderen van 'Patiënt HM'.

Henry Gustave Molaison (1926-2008) was mogelijk de belangrijkste patiënt in de neuropsychologie. Een operatie die bedoeld was om zijn epilepsie te bestrijden had in 1953 een heel ander effect: hij kon niets nieuws meer onthouden. The New Yorker schreef deze week een lang stuk over de man die daardoor een gewild studieobject werd.

Dit voorjaar kwam er een (goed besproken) boek uit van neuropsycholoog Suzanne Corkin, die hem tientallen jaren observeerde en onderzocht. Naarmate naasten van ‘Patiënt HM’ overleden, werd Corkin de persoon die van iedereen het meest wist over hem. Zij (maar ook anderen) bestudeerden Molaison om nieuwe theorieën te ontwikkelen over het menselijk geheugen.

In het artikel komen enkele boeiende passages langs over hoe ‘de man die alles vergat’ het dagelijks leven beleefde. Hij herkende niemand, maar behandelde iedereen wel “als een oude vriend”. Hij had een paar woordgrapjes, die hij - vanzelfsprekend - eindeloos herhaalde.

Voor wetenschappers waren sommige experimenten van groot belang. Zo lieten ze hem steeds hetzelfde vaardigheidstestje doen. Hij kon zich de vorige keren niet herinneren, maar werd er wél beter in.

“In the language of modern psychology, his improvement in the star-tracing experiment belonged to ‘non-declarative’ memory: Molaison retained an ability to learn motor skills, so scientists concluded that these capacities resided not in the hippocampus and nearby structures but elsewhere in the brain.”

Lees het hele verhaal van David Fleming bij ESPN (4.174 woorden, ongeveer 19 minuten leestijd). Corkin schreef in mei zelf dit stuk voor The Telegraph (2.186 woorden, ongeveer 10 minuten leestijd).

    • Peter Zantingh