Matchfixing: je ziet niet wat je ziet

Veertien internationals van El Salvador mogen de rest van hun leven nergens ter wereld nog aan een officiële voetbalwedstrijd meedoen. Wereldvoetbalbond FIFA nam deze week de straf over die de nationale bond van het Latijns-Amerikaanse land de spelers al voor alle wedstrijden in El Salvador had opgelegd. Hun vergrijp was matchfixing in drie of vier interlands.

Vorige week herhaalde de voorzitter van de Spaanse voetbalbond, Javier Tebas, bij de BBC dat er in de twee hoogste divisies in zijn land elk seizoen acht tot tien wedstrijden worden gemanipuleerd. Hij maakte niet alleen een einde aan het sprookje dat matchfixing zich alleen in de lagere klassen voordoet. Het gebeurt ook met spelers, zei Tebas, die veel geld verdienen en een comfortabel leven leiden.

Eerder dit jaar was al bekendgemaakt dat in Spanje justitieel onderzoek wordt gedaan naar manipulatie in een aantal wedstrijden, met mogelijk gevangenisstraf voor de betrokkenen tot gevolg.

Met dat in het achterhoofd werd het tijd om de proef op de som te nemen. Op naar de wedstrijd van Elche tegen Espanyol. De tribunes van het onlangs vernieuwde stadion in Elche zijn steil en de paden langs de kuipstoeltjes smal, zeker als er al supporters zitten, zodat voetballiefhebbers met hoogtevrees of wankele benen moeten doorbijten.

De 22.000 aanhangers van Elche gedragen zich voorbeeldig en ondersteunen hun club met ritmisch handgeklap. De 800 fanatieke fans van Espanyol, die er een lange reis vanuit Barcelona voor over hebben gehad, beperken hun verbale activiteiten tot het aanmoedigen van hun club. Niemand die (g)een Jood is, hoeft te springen.

Dan de wedstrijd. In het team van Espanyol staat een oude bekende, de Portugees Simao. Met zijn land mocht hij overwinningen op Nederland vieren. Op de bank bij de Catalanen een 35-jarige oud-international van Spanje, Capdevilla.

Maar wat gebeurt daar in de eerste minuut? Een ingooi, oké, maar die verdediger van Elche, hoe heet die, had de bal toch makkelijk binnen kunnen houden? Matchfixing, een activiteit die vooral vanuit de maffiose gokwereld wordt bedreven, gaat lang niet alleen over uitslagen, maar ook over vragen als: in welke minuut wordt de eerste ingooi genomen. Speler X, als jij ervoor zorgt dat dit in de eerste minuut is, krijg je bedrag Y in een envelop. Zo gaat dat.

Het was vast onbeholpenheid van die verdediger. Niet scherp genoeg, zou een trainer zeggen. Maar dan dat doelpunt van Elche in de eerste helft. Wat bezielt die centrale verdediger van Espanyol om zonder rugdekking in de buurt van de middencirkel een beetje te gaan klooien? Gracia, zei Coro, aanvaller van Elche, en hij scoorde de eerste van twee doelpunten tegen zijn vroegere club. Vast een ordinaire blunder van die verdediger.

Maar waarom bracht de trainer van Espanyol de Fransman Thievy pas zo laat in het team, terwijl hij zoveel beweeglijker en ambitieuzer oogde dan zijn voorganger? Zeven minuten na zijn entree scoorde hij de gelijkmaker.

Was die rode kaart (tweemaal geel) in de 88ste minuut voor Sanchez van Espanyol niet verdacht? (Gokvraag: in welke minuut valt een rode kaart?)

Zo zit je voor een kaartje van 35 euro behoorlijk paranoia te zijn, hoog in een voetbalstadion met een prachtige grasmat. Opeens is alles verdacht. Waarschijnlijk dacht verder niemand onder die 22.000 toeschouwers aan matchfixing en hopelijk ook geen enkele speler, trainer of scheidsrechter.

Maar matchfixing is wel de rot in het voetbal. Waren die rare gele kaarten voor Martins Indi en Blind, met het Nederlands elftal afgelopen dinsdag tegen Turkije, niet hoogst dubieus? Matchfixing zorgt ervoor dat voetbal gaat lijken op kijken naar een zanger van wie je pas later in de gaten krijgt dat hij playbackt. Je ziet niet wat je hoort, je hoort niet wat je ziet, je ziet niet wat je ziet.

John Kroon is commentator en NRC-redacteur

    • John Kroon