‘Love-ism’ is ontwapenend

Foto Anna van Kooij

Wie blind een kaartje voor dans- en performancefestival Something Raw koopt, kan alles verwachten. Veel onrijp, maar soms ook verrassend en ontwapenend werk, zoals de voorstelling Love-ism Chapter 2 van de Israëlische choreograaf Mor Shani.

Aan de hand van Erich Fromms Die Kunst des Liebens werkt hij aan een vijfluik over verschillende aspecten van liefde. Hoofdstuk 2 (het eerste deel ging over ouderliefde) gaat over broederlijke liefde, die zorgzaam, maar soms ook dwingend is. Drie mannen van verschillende leeftijden ontmoeten elkaar, telkens als paar, in omhelzingen en manipulaties, waarbij een van hen met aandacht in houdingen wordt geboetseerd die treurnis uitdrukken. Zelfs het schokkend snikken wordt door de ander in beweging gezet, alsof de liefdevolle aandacht het verdriet veroorzaakt – of losmaakt. Die ongewisheid houdt Love-ism boeiend en soms ontroerend.

In Cow’s Theory van Cecilia Eliceche heerst minder onduidelijkheid. Het principe is helder: de drie vrouwen moeten elkaar voortdurend blijven aanraken terwijl ze door de ruimte bewegen. Elke beweging heeft daardoor gevolgen voor de onderlinge balans tussen deze ‘drie gratiën’. Een kwartiertje is dat best interessant, maar veel langer niet. Als na geruime tijd de radio wordt aangezet voor een toespraak van een Zuid-Amerikaanse socialistische leider (de oude Fidel zelf?) blijkt de analogie dat iedereen gelijk en even belangrijk is voor het functioneren van het geheel. De teleurstelling over zoveel simplisme is groot.

Bijna net zo groot als die over Laurent Chétouanes Horizon(s). Zijn trio is een inventarisatie van bestaande bewegingsstijlen, maar dan ontdaan van elke performatieve kwaliteit. Zo deed men dat in de toneelwereld een jaartje of dertig geleden ook: we spreken de tekst uit, maar gaan niet acteerderig doen. En net als toen mondt die benadering hier uit in de meest futloze en ongeile vorm van theater, bovendien achterhaald.

Daar zal men Florentina Holzinger niet op betrappen. De Oostenrijkse verwerkt trapeze- en tissutechnieken in haar solo Silk, schuddebilt dat het een aard heeft en vist (een specialiteit) een lang zijden lint uit haar openhartig tentoongespreide damesdeel. Angsten, fantasieën, zang en geraaskal wisselen elkaar af bij deze vrouwelijke Selfkicker, aan wie de invloed van Marina Abramovic en Tracy Emin niet is voorbijgegaan. En het gekke is, dat je na afloop nog steeds niet weet of Silk tergend zelfgenoegzame onzin is, of dat ons echt een kijkje in de afgrond van Holzingers ziel is gegund.

    • Francine van der Wiel