Verkeerde voorbeeld

Ik was vorig jaar ingehuurd om een groep toe te spreken van mensen die zich wilden omscholen tot journalist. Ze waren bloedfanatiek, er waren er die hun vaste baan wilden opgeven voor een ongewis avontuur. Mijn tip: „Doe dat niet, ga wat anders doen.” Waarom ging ik zelf niet iets anders doen als het allemaal

Ik was vorig jaar ingehuurd om een groep toe te spreken van mensen die zich wilden omscholen tot journalist. Ze waren bloedfanatiek, er waren er die hun vaste baan wilden opgeven voor een ongewis avontuur. Mijn tip: „Doe dat niet, ga wat anders doen.”

Waarom ging ik zelf niet iets anders doen als het allemaal zo erg was in de journalistiek?

Het advies werd braaf genoteerd, want dat doe je als ergens een paar honderd euro voor hebt betaald, maar ze deden er verder niets mee. Een jongen met een buikje stak zijn vinger op. Waarom ik, als het dan allemaal zo erg was, zelf niet ook iets anders ging doen?

Een goede vraag.

Gistermiddag was ik in het ziekenhuis bij een specialist die iets in de keel had gevonden dat operatief moest worden verwijderd. Niets ernstigs.

Hij legde de bril op het bureau en begon aan een praatje dat hij iedere dag hield. Wat hielp bij dit soort klachten was stoppen met roken. Ik had de neiging om „Echt waar?” te zeggen. Er volgden nog vijf minuten waaruit ik opmaakte dat stoppen met roken ook hielp tegen brandend maagzuur, optrekkend tandvlees en hartfalen. Ik zat erbij als een klein kind. Je hoort het schuld- bewust en knikkend aan en je belooft beterschap, terwijl je weet dat je even later weer de fout in gaat.

De specialist: „Ik trap graag een open deur in.”

Grappig om zo’n man een kwartier later zelf te zien roken naast de plaats waar ik mijn fiets had geparkeerd. Nog voor ik er iets van kon zeggen, zei hij: „Ja, ja, ik weet er alles van.”

Ook ik trap graag een open deur in en ik vertelde hem dat roken slecht is voor de huid.

Even later zei hij dat hij vroeger, op weg naar het vakantieadres in Frankrijk, een heel pakje Gauloises rookte. Met de kinderen op de achterbank en de raampjes dicht. Ze hadden er niets aan overgehouden, want dat kwam ook voor.

Laatst kreeg ik per mail een postuum bedankje van een van de deelnemers aan de cursus journalistiek. Hij had zijn baan opgezegd, maar het was niets geworden, precies zoals ik had voorspeld. Ik was overigens niet origineel geweest, ook al dacht ik dat misschien. Alle gastdocenten hadden hetzelfde negatieve advies gegeven, niemand had geluisterd. Vooral ook omdat de gastdocenten zelf wel van ‘de schrijverij’ konden leven.

Je kunt maar beter naar de specialist luisteren, ook al geeft hij het verkeerde voorbeeld.

    • Marcel van Roosmalen