Op zoek naar mijn Rusland

In maart is het in Rusland nog donker en koud. Maar op de 8ste van de maand verdwijnt die grauwheid voor even. Dan is het Internationale Vrouwendag en kopen bijna alle mannen in het land een fleurig boeket. „Ik heb aan ze gevraagd voor wie ze die kochten”, zegt fotograaf Masha Osipova. De bloemen waren voor moeders, geliefden, oma’s en leraressen. „Eigenlijk waren ze voor iedereen.”

Osipova (1982) werd geboren in Moskou. Op haar tiende verhuisde ze met de rest van haar gezin naar Amsterdam. Haar moeder had een Nederlandse vriend.

Het nieuws dat ze hier over Rusland voorgeschoteld kreeg, vond ze negatief. Dat beeld strookte niet met haar mooie jeugdherinneringen. „Ik ging terug met mijn fotocamera, op zoek naar mijn Rusland.’’ Met die fotoreportage studeerde ze af op de Fotoacademie in Amsterdam. Ze schreef er dit gedicht bij:

‘Dit is het Rusland uit mijn jeugdherinneringen.

Rusland waar ik naar verlang, waar ik mij voor schaam.

Dat ik haat en waar ik zo veel van hou.’

Later ging ze meerdere malen terug met haar camera. Mensen in Rusland willen anders gezien worden dan dat ze zijn, omdat zij zich vaak schamen voor hun situatie en omgeving, zegt Osipova. Ze willen een ander beeld naar de buitenwereld tonen. Russen hebben een masker op. „De oude interieurs die er voor ons exotisch uitzien, daar zijn zij niet blij mee. Elke keer als ik zoiets op de foto wilde zetten, wilden zij eerst het hele interieur verschuiven.’’

Nu Osipova haar land op deze manier heeft leren kennen, is ze niet meer zo geïnteresseerd in politieke kwesties. „Ik ben geïnteresseerd in de mensen daar, en hoe het met ze gaat. De rest heb ik geleerd los te laten.”