Kantje boord en niets bereikt

Uiteindelijk hebben de radicale Republikeinen zichzelf de meeste schade toegebracht, met hun onverzoenlijke opstelling in het Congres. Bereikt hebben ze niets. Een deel van de Amerikaanse overheid heeft zestien dagen stilgelegen. De wereld moest verbijsterd toezien hoe de Verenigde Staten afstevenden op het moment waarop ze niet meer konden voldoen aan hun financiële verplichtingen. En binnen en buiten de Verenigde Staten daalde het toch al geringe vertrouwen in het Amerikaanse politieke systeem nog verder.

Maar het zorgplan van president Obama is niet van tafel, en ook niet uitgesteld. En het zogeheten schuldenplafond is weer gewoon voor een aantal maanden verhoogd. De Tea Party-Republikeinen hebben veel kabaal gemaakt, zich zuiver getoond in hun eigen leer, maar ze staan nu met lege handen. Als kinderen zijn ze, ten lange leste, door hun collega’s in de Senaat terzijde geschoven.

Als ze iets van deze hele episode hebben geleerd, dan hebben ze dat in elk geval nog niet laten blijken. Dat is zorgelijk. In de eerste plaats voor de economie in Amerika en de rest van de wereld. Want als in februari opnieuw over het schuldenplafond gestemd moet worden, kunnen ze weer proberen dwars te gaan liggen.

Zorgelijk is het ook voor de Republikeinse Partij, die ideologisch diep verdeeld is en in de publieke opinie de schuld krijgt van het politieke drama van de afgelopen weken. De radicalen mogen sterk staan in het Huis van Afgevaardigden en in hun eigen districten. Maar als bij presidentsverkiezingen het hele land mag stemmen, dreigen de Republikeinen opnieuw meer kiezers af te schrikken dan de partij en haar kandidaat zich kunnen veroorloven. Wie die kandidaat straks ook moge zijn.

Op het laatste moment hebben de gematigde Republikeinen, vooral in de Senaat maar ook een minderheid in het Huis van Afgevaardigden, het land de financiële chaos bespaard waar de radicalen op aanstuurden. Op het nippertje bleek het Amerikaanse politieke systeem toch minder onwerkbaar dan velen hadden gevreesd.