Wende is een magnetisch zangeres

Wende Snijders is onverschrokken. De Nederlandse zangeres – inmiddels bekend bij haar voornaam – had een florissante carrière met Franse chansons, maar maakte een paar jaar geleden drastisch de overstap naar Engelstalige popmuziek, en duistere popmuziek bovendien. De theatrale stijl werd weggepoetst, in plaats daarvan kwam een harder geluid. Afgelopen mei verscheen haar tweede cd, Last Resistance, gemaakt in Berlijn met danceproducers Nackt en Tilman Hopf. Het resultaat van die samenwerking is, zoals te horen in het volle Utrechtse Tivoli, muziek die niemand anders maakt.

Wendes liedjes hebben een ongenaakbaar soort schoonheid, maar laten zich niet makkelijk doorgronden. Navrante elektronische scheuten kunnen oploeien tot een orkestrale uitbarsting, waarbinnen Wendes scherpe stem de aandacht vasthoudt. Die stem is een sterk baken in de grillige liedjes. De klank ervan varieert van opera-achtig galmend tot fluisterend, juist puntig of gedragen declamatorisch.

Het decor bestond uit een zwarte kijkdoos met wit neonlicht. Begeleid door drie muzikanten die steeds andere instrument speelden, zong Wende geconcentreerd, met nu en dan een gedanst intermezzo. Ook die ronde, sierlijke bewegingen zijn met niemand anders te vergelijken. Wende kies steeds een eigen route: bij haar klinkt een gitaar zelden als een gitaar, maar bijvoorbeeld als schurend geruis. Door die extreme eigenzinnigheid is de vervoering niet makkelijk te vinden, zowel voor de zangeres als voor het publiek. Soms lukte het, bijvoorbeeld in het uitbundige refrein van Do Berlin, en in het fel opbloeiende Devil’s Pact. Dan is Wende een compromisloze en magnetische zangeres.

    • Hester Carvalho