Opinie

    • Renske de Greef

Renske Vertrekken en weer terugkomen

Na drieënhalf jaar bijna dagelijks bezig te zijn geweest met columns, met het nieuws volgen en anekdotes verzamelen en min of meer een bloedzuiger zijn van mijn omgeving, begon ik te verlangen naar iets anders. Een roman schrijven. Een filmscript. Een musical over Johannes de bultrug (met veel spetterend tapdansen op de vloedlijn). En ook: een reis maken.

Drs. P verklaarde ooit dat reizen de beste manier is om je tijd en geld te besteden. Ik ben het altijd met hem eens geweest: ik behoor tot de groep mensen die al opgewonden wordt van het vastklikken van een vliegtuigriem en die heel gelukkig kan zijn in een geïmproviseerd barretje met plastic stoelen waar de muziek keihard door de krakerige boxen blèrt – ondanks het zweten en de muggen en het feit dat niemand ooit je naam kan uitspreken.

Ik besloot: ik ga op reis en begin met een wekelijkse column – nádat ik terugben. Sommige mensen vonden dat vreemd. „Je kunt toch wel gewoon door blijven schrijven?” zeiden ze. „Dat geeft structuur. Dan blijf je tenminste productief.” Anderen vonden het niet vreemd, maar die zeiden: „O, je gaat op reis? Lekker re-inventen. Goed hoor.” Ik had nog nooit het woord re-inventen gehoord, en nu was het al twee keer zonder enige ironie tegen me gezegd. Het klonk alsof ik ergens in Nicaragua een paar Cyborg-onderdelen moest laten installeren, alsof ik terug zou komen als Renske 2.0, een geheel verbeterde versie vol nieuwe inzichten en opvattingen, iemand die bijvoorbeeld zegt: „Ik ben zo verschrikkelijk DOL op tegenslagen!” Weer anderen zeiden: „Nou ja. We moeten nog maar eens zien hoe je terugkomt”, waarbij ze onheilspellend keken, alsof de kans bestond dat ik zou terugkeren als een fanatiek aanhanger van de Mayakalender, of dat ik me en passant zou aansluiten bij de FARC.

De reis schiep duidelijk verwacht- ingen: over verbeteringen, veranderingen en inspiratie. Ik snapte die verwachtingen wel – en op een bepaalde manier raakten ze mijn grootste zorg rond deze beslissing: het gevoel dat dit wel iets moest opleveren. Dat het núttig moest zijn. Zoals de meeste beslissingen voortkomen uit een doel, een streven, een in gedachten geformuleerd kosten-batenplaatje – stilstaan is achteruitgaan.

Toch is mijn voornaamste reden om te gaan: zeven maanden lang mijn tijd en geld besteden aan iets waar ik van hou, iets met lange treinreizen, miscommunicaties en zand in je ondergoed. Geen laptop mee, omdat die me doet denken aan deadlines, en het liefst een telefoon zonder internet, omdat ik dan waarschijnlijk op een eiland tóch Nu.nl Achterklap ga bekijken.

Ik verwacht niet dat ik als Renske 2.0 wederkeer, maar wel dat ik dat ene doel zal halen: vertrekken en weer terugkomen.

    • Renske de Greef