In de zaak-Polanski was de doofpot het beste geweest

Ze legt zich erbij neer: Voor altijd ‘Rape Girl’ of sluwe Lolita die een beroemd filmmaker in de val lokte. Het leven van Samantha Geimer (50) draait om 10 maart 1977, toen Roman Polanski het toen 13-jarige meisje onder het mom van modefoto’s meenam naar het huis van zijn vriend Jack Nicholson, haar zwijgzaam drogeerde met champagne en slaappillen en misbruikte bij het bubbelbad. Ze zei nee, maar stribbelde niet tegen. Een kind dat volwassen en professioneel wilde lijken. „Ik wilde geen seks, maar kennelijk ging dat gebeuren”, schrijft ze in The Girl.

Die avond bracht Polanski haar halfstoned thuis en toonde moeder en stiefvader, ruimdenkende hasjrokers zo dacht hij, doodbedaard toplessfoto’s van hun dochter. De arrogantie van de roem: Polanski merkte niet eens dat de temperatuur subiet tien graden daalde en de hond van zenuwen op het tapijt piste. Hij vertrok, en de Geimers gingen in paniek naar de politie: geen gedrag voor de chanteurs en pooiers waarvoor Polanskifans hen achteraf uitmaakten.

Een jaar later vluchtte Polanski naar Europa omdat de ijdele rechter Laurence Rittenband terugkwam op een belofte de straf tot 42 dagen psychologische observatie te beperken en met vijftig jaar gevangenisstraf dreigde. Waarna hij zich in Frankrijk vestigde en de affaire periodiek de kop opstak: toen Polanski in absentia de Oscar kreeg voor The Pianist in 2003, of door Zwitserland dreigde te worden uitgewezen naar de Verenigde Staten in 2009.

Polanski’s trauma’s – moeder verloren in de Holocaust, moord op zijn hoogzwangere vrouw Sharon Tate door de sekte van Charles Mason in 1969 – maken zijn gedrag tegen Geimer niet minder weerzinwekkend. Maar in haar onlangs gepubliceerde memoires, The Girl, richt haar woede zich na 37 jaar eerder op haar zelfbenoemde beschermers. Met Polanski voelt ze een empathische link: beide levenslang gevangen in dezelfde mediarel, pedofiele dwerg en prooi. Ze mailt nu zelfs met hem.

In The Girl hoor je voor het eerst Geimers stem: een prettige stem, vol nuance, humor en inzicht. Maar boos is ze ook. Aanvankelijk op zichzelf en haar moeder: ze groeide op tot stuurloze, gedrogeerde en introverte tienermoeder. Daarna was het rechter Rittenband, wiens onbetrouwbare gedrag ervoor zorgde dat het dossier-Polanski nooit dichtging, vervolgens de tabloids en de ‘slachtofferindustrie’ die teert op opgeklopte woede. Blond meisje verkracht? Ideaal. En als het slachtoffer haar rol niet speelt? Lees The Daily Mail maar over Geimers boek: dan is ze een hebberige hoer die zich in 1993 voor 600.000 dollar door een kinderverkrachter liet afkopen. Rape Girl of hoer: dat blijven haar opties.

Het misbruik van 1977 was voor haar veel minder erg dan de schaamte daar steeds opnieuw aan te worden herinnerd, schrijft Geimer. Wie The Girl leest, krijgt bijna heimwee naar de Gouden Eeuw van Hollywood, toen seksschandalen met sterren discreet door studiobazen werden gefixt: een zak geld voor het slachtoffer, smoezelen met politie en justitie, de pers een bot toewerpen. In de zaak-Polanski was de doofpot het beste geweest.