Een oersaaie ballenfilm

Het feestje begint: ex-corpsbal Bram Wagtmans (Manuel Broekman) verwijdert zijn trouwring

Hoe klinkt een introductie bij het corps anno 2013? Barw barw BOEM. Bierwtje?

Brallen, brauwen, dubstep: het gaat maar door in Feuten: Het Feestje, een oersuffe avond op de studentensoos. Je begrijpt als snel waar het dit nakomertje van de BNN-serie Feuten om te doen is: de tv-serie over het corps HSC Mercurius, met zijn tradities van drankmisbruik, terloopse seks en dedain voor het klootjesvolk, koppelen aan het YOLO-gevoel uit Project X.

Feuten: Het Feestje wil ook zo’n komedie zijn over een jongensfeest dat gierend uit de hand loopt terwijl een groepje vrienden in de maalstroom persoonlijke groei doormaakt. De maagd belandt bij de sloerie in bed, de sukkel ontpopt zich tot held, de bullebak wordt vernederd, en ’s ochtends maakt men dan tussen de walmende puinhopen de rekening op. Zo’n allesbeslissend feest markeert de overgang van school naar universiteit of van universiteit naar kantoor, en in Feuten zelfs beide.

Op de introductieavond van corps Mercurius leren het 17-jarig huppelkutje Lieve en haar bleue vriendje Elias de mores van het corps, en herbeleeft een groepje veteranen uit de tv-serie onder leiding van Bram Wagtmans, de slagerszoon die zich ooit in dit elitebastion invocht, even hun zorgeloze studententijd. Het gebouw wordt intussen belegerd door de mobiele eenheid omdat eeuwige lullo Olivier een agent heeft beledigd. En dat is het zo’n beetje: binnen dansen, drinken en grabbelen, buiten de politie uitschelden en wildplassen. Keer op keer: in Feuten: Het Feestje gebeurt veel minder dan in een doorsnee televisieaflevering.

Jongens van 14 tot 34 zijn de doelgroep, dus dat vraagt om terloopse misogynie: vrouwen figureren als domme sletjes of castrerende trutten. Dat kan leuk zijn mits het gepaard gaat met harde of absurde humor à la New Kids, maar Feuten denkt dat wezenloos brallen en drie obesitasgrappen wel volstaan. Op een van de trap stuiterend bierfust na is de film gespeend van visuele creativiteit of stijl: de montagetrucs om escalatie van het feest te suggereren, ogen zelfs te goedkoop voor tv. En tast de regie naar sentiment, dan tast hij mis: als de heren opeens Gaudeamus igitur aanheffen of een standbeeld van Mercurius in slowmotion in scherven gaat.

Corpsballen zijn in de mode: in crisistijd laat de jeugd zich graag weer in het pak hijsen. Maar dat is nog geen excuus voor deze luie, incompetente ballenfilm.

Coen van Zwol

    • Coen van Zwol