De wereld kijkt naar Washington

De wereld houdt zijn adem in terwijl in Washington de kans slinkt dat het Congres het eens wordt voordat de VS het schuldenplafond bereikt.

Een man rijdt een karretje met pizza’s de lift in naar het kantoor van John Boehner op Capitol Hill waar de Republikeinen vergaderen. Foto AP

Alleen vandaag nog heeft het Amerikaanse Congres om het zogeheten schuldenplafond te verhogen. De kans dat Democraten en Republikeinen in beide kamers een akkoord zullen bereiken, leek vanochtend steeds kleiner. Dinsdag pingpongden Senaat en Huis van Afgevaardigden plannen heen en weer. De Republikeinse leider John Boehner, voorzitter van het Huis van Afgevaardigden, probeerde de Republikeinen in het Huis op één lijn te krijgen, maar hij faalde. De laatste hoop is gevestigd op de Senaat, waar beide partijen vannacht dicht bij een akkoord waren.

Als vandaag geen compromis wordt gesloten, doorbreekt de Amerikaanse overheid het door het Congres opgelegde schuldenplafond van 16.669 miljard dollar. Dat betekent dat de overheid financiële verplichtingen niet langer kan nakomen. Economen waarschuwen voor gigantische gevolgen van zo’n ‘default’-situatie: Amerika belandt in een recessie, en de wereldeconomie kan een grote dreun krijgen.

Gisteren verspilde het Congres een cruciale dag door te wachten op een plan dat nooit kwam. Dit weekend was beweging ontstaan tussen beide partijen in de Senaat, waar de verhoudingen minder gepolariseerd zijn dan in het Huis. Maar maandag besloten de Republikein Mitch McConnell en de Democraat Harry Reid te wachten met hun voorstel, omdat ook John Boehner een voorstel vanuit het Huis beloofde.

Rebellie in eigen kring voorkwam dat: Boehner werd aangevallen door woedende Afgevaardigden van de Tea Party-vleugel. Hij besloot zijn plan in te trekken, waarna McConnell en Reid de draad weer moesten oppakken.

Zulke vertraging telt in het minutenspel dat de schuldencrisis is geworden. Het patroon is hetzelfde als tijdens de aanloop naar de (gedeeltelijke) sluiting van de federale overheid, twee weken geleden. Senaat (door Democraten gedomineerd) en Huis (in meerderheid Republikeins) komen met voorstellen waarvan ze weten dat de andere kamer die nooit zal goedkeuren. Dat doen ze niet om tot een oplossing te komen. Ze doen dat omdat politiek in Washington een loopgravenoorlog is geworden. John Boehner zei gisteren tegen zijn partijgenoten, toen hij zijn voorstel verdedigde: „Ik gooi liever een granaat dan dat iemand mij een granaat toewerpt.”

De leiders van beide partijen in de Senaat wilden vandaag een deal in stemming brengen die in ieder geval tijdelijk rust brengt. Het schuldenplafond zal verlengd worden tot 7 februari volgend jaar. De federale overheid gaat weer open. Democraten willen pas praten over de schuldencrisis als dat gebeurd is. Beide partijen gaan bovendien praten over extra bezuinigingen (een Republikeinse eis), en moeten daar in december uit zijn.

Ook mogen de Republikeinen een symbolisch puntje scoren op Obamacare. Dit nieuwe zorgstelsel is de bron van Republikeinse woede. De Republikeinen in de Senaat kregen de toezegging dat het aantal patiënten dat extra subsidies krijgt, beperkt blijft.

Dit plan is het enige dat vanochtend nog circuleerde. Het zal, als de Senaat het snel goedkeurt, ook nog door het Huis van Afgevaardigden én president Obama moeten worden aanvaard. Dat het Huis akkoord zal gaan, is hoogst onzeker. Het voorstel gaat minder ver dan dat van John Boehner, en dat was al niet goed genoeg.

De radicale Republikeinen in het Huis luisteren niet meer naar Boehner. De Afgevaardigden lieten zich gisteren leiden door de conservatieve denktank The Heritage Foundation, die een oproep deed tot verzet tegen Boehners plan.

The Heritage Foundation voert fel campagne tegen Obamacare, en slaagt erin de Republikeinse Afgevaardigden in staat van revolte te houden. Alle Afgevaardigden willen volgend jaar worden herkozen, en zij verliezen liever niet de steun van rijke rechts-conservatieve lobbygroepen. De kansen slinken dat er op tijd een list komt die deze Republikeinen tot een ommezwaai dwingt.