Opinie

    • Carolien Roelants

Het recht van de sterkste

Zo’n ontvoering van de Libische premier door een van de talloze milities in het land is natuurlijk heel vervelend voor de man zelf. Ze onderstreept bovendien de chaos in Libië, en die chaos is bijzonder akelig voor alle burgers. Het is er eigenlijk niet heel veel beter dan onder Gaddafi’s regime. Maar ik kwam op Twitter een tweet tegen van NAVO-secretaris-generaal Anders Fogh Rasmussen en die maakte mij helemaal vrolijk.

@AndersFoghR I call for PMs immediate release. Stability& rule of law are critically important.

Ja, had dat eerder bedacht!

Voor alle zekerheid: vrolijk is cynisch bedoeld. Ik herinner me namelijk nog heel goed hoe westerse leiders als Rasmussen destijds de val van Gaddafi’s regime toejuichten, en in het bijzonder de rol van de NAVO daarin. Rasmussen zelf zei twee jaar geleden in Tripoli dat Operatie Unified Protector – de luchtaanvallen die de doorslag gaven in de opstand tegen Gaddafi – „een van de succesvolste” was „in de geschiedenis van de NAVO”.

Ik zocht even door en trof de Britse premier David Cameron en de toenmalige Franse president Nicolas Sarkozy ook in Tripoli, een maand eerder dan Rasmussen, eveneens zeer tevreden met zichzelf. Cameron zei dat „de Arabische lente een Arabische zomer kon worden” en noemde Libië een baken voor de regio. Van democratie.

Zoals ik eerder in deze column schreef, nam het Westen niet de moeite enige nazorg te verlenen, bijvoorbeeld door de uitpuilende wapenarsenalen te vergrendelen. Of een beetje te helpen met die rule of law die Rasmussen nu zo enorm belangrijk vindt. Dus de rebellenbrigades hielpen zichzelf aan die wapens en weigerden zich te ontmantelen. Want je wilt na de geleverde inspanning wel wat greep op het nieuwe bewind houden, niet?

De New York Times schreef vorige week dat er nu 200.000 gewapende militieleden in Libië actief zijn, vooral in criminaliteit en terrorisme, hoewel het aantal rebellen dat destijds tegen Gaddafi vocht op niet meer dan 20.000 werd geschat. Aan die tomeloze groei zie je hoe lucratief het militiebestaan is. Veruit de meesten van die militieleden worden daarnaast door de overheid betaald in een vergeefse poging enige controle over hen uit te oefenen.

Bijzonder vergeefs. De ontvoerders van premier Ali Zidan maakten immers deel uit van een militie die door de regering is belast met de bewaking van het parlement. Ik wil hier ook nog even het Internationaal Strafhof ervan langs geven dat dit chaotische Libië in staat acht de beruchte inlichtingenchef van Gaddafi, Abdullah Senussi, een eerlijk proces te geven. Proces, ja, maar eerlijk? Het is heel pragmatisch misschien, aangezien Libië geen seconde van plan was hem uit te leveren aan het Hof, dat hem opeiste voor berechting wegens oorlogs- en andere misdrijven. Het recht van de sterkste reikt tot in Den Haag.

    • Carolien Roelants