Doris zegt nee tegen buurvrouw en realisme

Tjitske Reidinga als Annie in ‘Doris’ (Net 5).

Als je veel televisie kijkt, zie je vaak dezelfde gezichten, ook van acteurs. Op zondagavond is Olga Zuiderhoek achtereenvolgens de grootmoeder van een maffiafamilie in Penoza III (KRO) en de verstandige huishoudster van antiquair Jeroen Krabbé in De man met de hamer (RTL 4). Elke maandag zien we Robert de Hoog eerst in de woestijn van Marokko als doortrapte en fanatieke deelnemer aan het spelprogramma Atlas (AVRO) en daarna als verknipte corpsbal in het derde seizoen van Feuten (BNN).

Nu Tjitske Reidinga tegenover Peter Blok in een toneelstuk staat, is ze helemaal overal ter promotie aanwezig. Gisteren trok ze in Pauw & Witteman (VARA) als reactie op de betiteling „onze beste comédienne van dit moment” een gezicht dat haar personage in de comedyserie Doris (Net 5) niet zou hebben misstaan. Wie? Ik? Nee hoor, helemaal niet!

Op die serie, over een pas gescheiden vrouw in Amsterdam-West op zoek naar haar identiteit, valt heel weinig aan te merken (of het zou de nadrukkelijke aanwezigheid in beeld van chocolade en hippe laarsjes van de sponsors moeten zijn, maar die product placement is zo absurd dat het weer leuk wordt). Geschreven door Reidinga’s vriendin Roos Ouwehand en geregisseerd door Esmé Lammers slaat Doris voortdurend een zuivere toon aan: de zelfspot van de zelfbewuste maar onzekere vrouw van nu, à la Bridget Jones. In de aflevering van gisteren werd Doris door het blad Linda aangespoord om meer zichzelf te zijn en minder over zich te laten lopen. Een opdringerige en om mantelzorg zeurende buurvrouw (Annemarie Prins) is het ideale object om het nee zeggen op te oefenen. Bovendien: waar heb je een surrogaatmoeder uit de hel voor nodig als je al Monique van de Ven hebt als moederl en Ellen Vogel als grootmoeder.

Een van de kwaliteiten van de serie is dat die van onder tot boven is volgestopt met echt goede acteurs, die zich graag voor dit werk lenen. De droom van Doris (en ik vermoed zomaar ook van Tjitske Reidinga) is de rol van het roodharige weesmeisje Annie in de gelijknamige musical spelen. Nu ze toch dringend aan een hobby toe is, komt het prima uit dat in het buurthuis net Annie uitgevoerd gaat worden. Voor je het weet is Doris de akelige Miss Hannigan, maar een paar chocoladerepen later toch de echte Annie, met rode pruik en van de boze buurvrouw geleend hondje.

Een wijze mengeling van karikatuur en realisme, daar zijn we in Nederlands tv-drama nog niet zo aan gewend. Heeft ook een beetje met de landsaard te maken, die voorschrijft dat alles echt moet zijn. Zo werd in een item van EenVandaag (AVRO) gisteren serieus de vraag behandeld of de zonnebloemen van Vincent van Gogh niet te zwaar waren om in werkelijkheid in een vaas rechtop te kunnen blijven staan. Er moest een conservator aan te pas komen om uit te leggen dat Van Gogh geen echte realist was.

    • Hans Beerekamp