Ronald Snijders parodieert spelshow van de televisie

Ronald Snijders speelt dat hij een spelshow presenteert. Hij introduceert een imaginair showballet en een niet bestaand orkest, heet „de mensen thuis” van harte welkom en haalt gasten en spelkandidaten ten tonele die hij ook zelf speelt. Hij leidt slappe spelletjes en zingt een paar liedjes vol platitudes – allemaal als persiflage op het genre, van Willem Ruis tot Paul de Leeuw. Inclusief een reclameblok en een journaal, met op droge toon voorgelezen nieuwsberichten in de zotte stijl die ooit op de radio met succes werd beoefend door Hans Dorrestijn.

Snijders, die eerder onder meer tv-programma's als De staat van verwarring en Rambam maakte, hanteert daarbij het procedé dat melige grappen leuk worden zodra het er maar véél zijn. Soms werkt dat. Vaak ook niet. Het is immers nogal wat, een avondvullend optreden dat grappig wil zijn door een tv-programmasoort te parodiëren waaraan zo goed als niets meer te parodiëren valt. Alles is al eens door heel wat voorgangers op de hak genomen, er is bijna geen cliché meer over dat nu nog met komisch effect kan worden ontmaskerd.

Daarbij is Snijders geen overrompelend podiumtalent. Hij is niet iemand die zijn publiek hoe dan ook, dwars door alles heen, weet mee te slepen. Dat maakt deze One Man Show – zijn eerste – teleurstellend flets.

Henk van Gelder