Jazz-avonturiers in Eindhoven

Het Texaanse/New Yorkse collectief Snarky Puppy

Terwijl de afgelopen jaren de hoeveelheid pop- en dancefestivals opvallend toenam, is het aantal festivals met een verfrissende jazzkijk in dit land aardig geslonken. In tijden van subsidiemalaise nekken tegenvallende kaartverkopen pionierswerk. Bewonderenswaardig is dan ook het initiatief van het Muziekgebouw in Eindhoven, dat met de stevige programmasteun van het North Sea Jazz Festival, toch een nieuw jazzfestival wist op te zetten.

Op een sympathieke eerste editie van So What’s Next? lag de focus op de ‘nieuwe jazz’. Een thema waarover de Amerikaanse saxofonist Joshua Redman zich meteen op het podium in de Grote Zaal afvroeg of toch niet „alle jazz nieuw is?” De Amerikaanse jazzmusicus was een van de grote namen op dit nieuwe jazzevent, ook al is hij, evenals trompettist Eric Vloeimans die kwam met zijn band Gatecrash, natuurlijk ver voorbij de categorie ‘nieuwe beloftes’.

Dat nam niet weg dat Redman hier wel paste. Hij verstevigde het festivalfundament waarop alle jonge jazzavonturiers konden lopen: als grote jazznaam die de uitdaging zoekt in een gelukkige combinatie van neobop, vonkend spel met ritmisch stotende schouders en inspirerend samenspel met zijn kwartet.

Hebben acts als Joshua Redman, zanger José James, trompettist Eric Vloeimans, pianist Aaron Parks hun weg naar het grote publiek al gevonden; de rest is nog maar recentelijk doorgebroken. Op zes podia in het Muziekgebouw speelden zestien acts op niet altijd even gelukkige plekken, zoals het Britse Kairos 4tet bemerkte op het podium bij de ingang. Daar was het tussen binnenkomend publiek hard werken aan sound en overtuigingskracht.

Het trio Kapok overtuigde met zijn zwierige improvisaties. Daarna kon de inventiviteit van jazztrio Tin Men & The Telephone geprezen worden: onlangs lanceerde zij een app als cd. Hun noviteit, het live manipuleren van hun concert, kon hier echter niet worden uitgevoerd wegens het ontbreken van internet. Dat nam niet weg dat met visuals en samples, het meespelen van voicemails, prikkelend live stevig het avontuur werd opgezocht.

Matter ging het er aan toe bij wat de hype kan worden genoemd van de ‘new jazz’: het Texaanse/New Yorkse collectief Snarky Puppy. Lange rijen voor hun zaal, maar het was geen sensatie. Hun muziek is energiek en opwindend, de uitvoering ging net onder aan vermoeidheid door lange opnamedagen bij Kytopia en de stroefheid van de Kleine Zaal.

Dat dit festival meteen aantrok had echter vooral te maken met de grote populariteit die zanger Gregory Porter intussen geniet. Dat hij de slotact was, gaf So What’s Next? een mooie, warme finale waarna kan worden uitgekeken naar een volgende editie.

Amanda Kuyper