De simpelste en meest geniale tomatensaus

Het heeft iets geruststellends te weten dat zelfs de beste koks ter wereld ooit nog geen ei konden bakken. Toen Marcella Hazan in 1955 trouwde, haar vaderland Italië verliet en met haar kersverse echtgenoot naar Amerika verhuisde, was ze zogezegd een maagd in de keuken. Met een moeder, een vader en twee grootmoeders die kookten, had ze eenvoudigweg nog nooit de noodzaak gevoeld zelf een pan op het vuur te zetten.

Maar in het keukentje van haar New Yorkse appartement was niemand die het pastawater opzette, niemand die de sugo uren liet sudderen op het kleinste pitje van het fornuis. En wat doe je dan als jonge vrouw, in de wetenschap dat je man aan het einde van een lange werkdag hongerig thuiskomt? Juist, je schaft een paar kookboeken aan, probeert je de smaken van thuis te herinneren en begint, voor het eerst van je leven, te koken.

De rest is geschiedenis, zoals dat heet. Marcella werd een van de meest gevierde kookschrijvers van haar tijd. Twee weken geleden, op 29 september, overleed ze. Een leven gewijd aan de luchtigste aardappelgnocchi en de beste geroosterde kip met citroen.

En aan de allersimpelste, meest geniale tomatensaus ever. Tomaten, gestoofd met boter en ui, meer is het niet. Ik publiceerde het recept eerder hier in de krant, maar doe het vandaag gewoon nog eens. Er is nu eenmaal geen betere manier om Marcella de laatste eer te bewijzen.

Doe de tomaten, boter, ui en een snuf zout in een pan en laat zonder deksel 45 minuten op laag vuur sudderen, tot het vet op de tomaten drijft. Roer af en toe en maak grote stukken tomaat klein met een houten lepel. Proef en voeg zo nodig nog wat zout toe. Verwijder de ui en meng de saus met aardappelgnocchi, beetgare spaghetti of penne. Geef er geraspte Parmezaanse kaas bij.

In het voorjaar van 2014 verschijnt een nieuwe druk van Hazans De Klassieke Italiaanse Keuken, misschien wel het enige Italiaanse kookboek dat een mens nodig heeft.