Wat een na-aper die dolfijn

ILLUSTRATIE IRENE GOEDE

Na-apen, dat is een prima woord. Want apen doen elkaar heel vaak na. Maar wist je dat dolfijnen ook heel goed kunnen na-apen? Het woord had net zo goed ‘na-dolfijnen’ kunnen zijn.

In Amerika, in het Dolfijnen Onderzoekscentrum, woont een dolfijn die Tanner heet. Hij is een echte na-aper. Zwaait een andere dolfijn met z’n vin of blaast ie bellen, dan doet Tanner het ook. Dat was level 1 van de na-aaptest. Maar zijn verzorgers maakten de test moeilijker: level 2. Tanner kreeg een soort blinddoek op. Het waren twee rubberen oogdopjes. In het bad zwom ook dolfijn AJ. Hij spuugde water, zwom met z’n staart boven water, zwaaide. En ja hoor. Tanner deed het allemaal na. Blijkbaar hoorde hij aan het geluid van het gespetter wat AJ aan het doen was.

Daarna kwam level 3. Wéér kreeg Tanner oogdopjes op. Maar nu haalden de verzorgers een grap uit. Niet AJ of een andere dolfijn maakte de bewegingen, maar een mens! Dát geluid kende Tanner nog niet... Maar weer aapte hij alles na. Weet je hoe? Met zijn sonar. Dolfijnen kunnen sonargeluiden maken die mensen niet horen. Die geluidjes echoën overal tegenaan. Tegen de zwembadwand, en tegen die zwemmer die kunstjes aan het doen was. Aan het geluid van de echo hoort een dolfijn precies wat er in de buurt is, zonder het te zien of te voelen. Toen wist-ie het: dat is de echo van een zwemmer die zwaait. En Tanner dolfijnde hem na. Zwaaizwaai.

Hester van Santen

Bron: Animal Cognition, september 2013.