Thalia Verkade Waarom niet wat vrolijker schrijven over Rusland?

Boze lezersmail. Of er na de opsomming van wat er allemaal fout gaat in het Nederland-Ruslandjaar ook een opsomming in de krant mag van wat er goed is gegaan. De lezer heeft een punt. Ik denk terug aan het optreden van het Donkozakkenkoor met The Kyteman Orchestra, hier in Moskou. De kozakken zongen met hun machtige stemmen de baslijn die Kyteman voor ze had geschreven.

Geweldig hadden de zangers het gevonden. Na afloop praatten we na. Het ging over Verdi. Niet over Poetin. Een blazer in The Kyteman Orchestra zei: politici worden alleen gedreven door hun eigen carrière. Op journalisten had hij ook een en ander aan te merken.

Waarom niet meteen over deze bijzondere samenwerking geschreven? Waarom altijd het negatieve benadrukken? Ik schrijf die lezer terug: omdat er op dit moment veel negatiefs in Rusland gebeurt. Er zítten Greenpeace-activisten in de cel in Moermansk. Een kritische Nederlandse fototentoonstelling over het leven rondom Sotsji ís afgelast.

De balans in mijn verslaggeving is misschien zoek, maar de balans in Rusland ook.

De welvaart groeide, maar de kloof tussen rijk en arm is nu groter dan in enig ander land. Het aantal gevangenen kromp flink, maar het aantal doden in kampen en cellen nam nauwelijks af.

Oppositieleider Aleksej Navalny, veroordeeld tot vijf jaar kolonie, stelt dat je je moet uitspreken tegen deze politieke macht. „De eindstrijd tussen het Goede en de Neutraliteit”, luidt de header op zijn blog. Wie niet tegen Poetin is, is tegen ons.

Ik hou me niet aan die opdracht in mijn pogingen geregeld tijd te besteden aan wat hier leuk is. En wekelijks een ‘normaal’ verhaal te schrijven. Over de geweldige navigatiesoftware hier bijvoorbeeld.

Maar steeds gebeurt er weer iets ellendigs dat de aandacht opeist. Veel haalt de krant niet eens. Door alle heibel rond de Russische diplomaat was er deze week bijvoorbeeld geen plek voor de veroordeling van een anti-Poetinbetoger die door Amnesty als gewetensgevangene wordt beschouwd.

Bij deze. Hij heet Michail Kosenko, is schizofreen en heeft afgaande op videobeelden niet de agent geslagen die hij volgens de rechter geslagen heeft. De agent in kwestie heeft geen klachten over Kosenko. Het vonnis: psychiatrische dwangverpleging, zonder eindtermijn. Het nieuws is steeds vaker om te huilen en de troost van muziek of een bedrijfssucces kan daar even niet tegenop.

Ik ontdek hier hoe anti-autoritair Nederlanders zijn, vergeleken met de rest van de wereld. En hoe letterlijk de term ‘verticale macht’ in Rusland te nemen valt. Misschien liggen die extreme posities ten grondslag aan de irritaties tussen beide landen. Wij zijn veel te bijdehand.

Iedereen die ik interview, vraagt mij waarom wij steeds over homo’s beginnen. Alleen mijn homovrienden en hun allerbeste vrienden snappen het. En die voelen zich buitenlander in eigen land.

Tijdens het nieuws over de diplomaat in Den Haag komt er een berichtje binnen: „Wat er ook gebeurd is en wie er ook wie heeft geslagen, ik blijf van jullie houden.” Het is Jegor uit Tsjita, achter de Oeral. Journalist. Nog een autoband mee verwisseld bij -22 graden. Hij moest laatst bij veiligheidsdienst FSB komen omdat hij per ongeluk racistisch commentaar had doorgelaten op de website waar hij werkt. Dat kan voor etnische onrust zorgen.

De Russische politieke werkelijkheid kleurt langzaam zwart. Maar Jegor houdt van ons en ik hou van Jegor. En van al die andere Russen die tekort worden gedaan bij alle aandacht voor de macht.

Thalia Verkade is NRC-correspondent in Rusland