Column

Marcel Mensen die niets bijzonders kunnen

De afgelopen week was ik zo bezig met de promotie van mijn boek over Theo Bos, een voetballer die bijzonder was omdat hij zo gewoon bleef – u treft even verderop in de nieuwe bijlage Offline een verslag – dat ik haast vergeten was dat het tegenovergestelde ook bestaat: mensen die niets bijzonders kunnen, maar daar heel ingewikkeld over doen.

Koffiezetten bijvoorbeeld.

Ik trof een aantal van dat soort mensen in ‘hotspot’, café klinkt zo gewoon, Two for joy in het centrum van Amsterdam.

Mijn vriendin woont boven zo’n vestiging en die heeft geen koffiezetapparaat, dus ik ging ’s ochtends weleens naar beneden voor een espresso. Meestal zitten er wat trendy geklede mensen die niet door hebben dat het crisis is, maar gisterochtend was ik er alleen.

Blonde vrouw met enorme smile: „Hi!”

„Hoi, mag ik een dubbele espresso?”

Stilte.

Daarna: „Sorry, in English.

A double espresso.”

Do you like something else, an open sandwich?

Ik wist niet wat dat was.

Ze vroeg het aan haar collega’s, die de espressomachine bedienden. Een jongen, die er vanwege twee enorme wielen in beide oren uitzag alsof hij door een vreemde stam onder handen was genomen, antwoordde dat het hier ging om twee bruine boterhammen met een bult tonijnsalade en met een blaadje sla erop.

„Tonijnsalade”, zei de blonde vrouw.

Ik: „Dus je spreekt wel Nederlands?”

Antwoord: „Yes.”

Maar het was nog niet voorbij. Ik moest afrekenen en betalen en kreeg daarna, hoewel ik dus de enige klant was, een nummer op een stokje. Nummer acht, toevallig ook ongeveer het aantal minuten dat het duurde om een espresso te maken.

De jongen met de wielen in de oren ging met veel bewegingen aan de slag. Hij hield ’m nog even tegen het licht toen het klaar was en zei toen dat het zover was.

Zij: „Alreight-ie!”

Ze riep mijn nummer.

Number eight! Number eight!”

Ik stak voor de zekerheid mijn vinger op.

„Here.

Ze kwam het brengen met een gezicht alsof ik voor vier euro zoveel een heel groot cadeau had gekocht.

Enjoy!”

Bij het weggaan botste ik tegen een jonge moeder die me vroeg om haar te helpen met het naar binnen tillen van de kinderwagen. Ze bleek een vaste klant, want eenmaal binnen schakelde ze over op de vreemde taal die ze niet helemaal beheerste.

„Goodmorning, koffie verkeerd please.”

Zullen we weer normaal gaan doen? Please?