‘Ik hou nu van haar op een andere manier’

„Ik zie haar nog staan in die kroeg: een prachtige meid in een knalroze overall. Spontaan, niet opgedirkt. Ik dacht: met haar ga ik een praatje maken. Ik viel – boem! – voor haar. We trouwden drie jaar later. Nella had daarbij het voortouw genomen, ikzelf stond niet zo stil bij de vraag of ik echt wel een gezin wilde. Ik begon aan een loodzware opleiding tot specialist, werkte als arts-assistent, ik was dag en nacht in touw. Nella werkte ook en verwachtte dat ik mijn aandeel deed met onze twee zoons. Ik vond haar te veeleisend. Ik kwam totaal gesloopt thuis en dan waren daar ook nog de kinderen. We hadden strijd over de kleinste details. Ik dacht: waar ben ik aan begonnen?

„Toen kwam ik iemand anders tegen op mijn werk. Ik heb daar veel spijt van gehad, maar het is wel gebeurd. Ik zocht gezelligheid en een luisterend oor. En dat vond ik bij haar. Nella was heel erg boos toen ik het haar vertelde. Ik was ook boos op haar, want zij kon soms zo drammen. Maar ik was vooral boos op mezelf, want ik vond het zo erg voor de kinderen. De dag dat ik het huis verliet, was de zwaarste dag van mijn leven. Wat deed dat een pijn.

„Om de oplopende tegenstellingen tussen Nella en mij te ontvluchten, had ik me in een nieuwe relatie gestort. Die was natuurlijk gedoemd te mislukken en toen dat gebeurde, ben ik naar Nella gegaan en heb ik mijn hele ziel blootgelegd. Tijdens dat gesprek waren we volledig open tegen elkaar. Ik zei dat ik er spijt van had, dat ik stom en onvolwassen was geweest, gewoon niet rijp voor een gezin. Toen konden we het boek sluiten. Alle boosheid was er uit.

„Ik houd nog steeds van Nella, al doe ik dat nu op een andere manier. Zij heeft mijn vertrouwen nooit beschaamd, nooit iets lelijks over mij gezegd. Als er een probleem is, zijn we er voor elkaar. We zijn goede maatjes gebleven.”

Renate van der Zee