Binnenpretjes

Mijn computer staat te grinniken op het bureau van de Belgische hotelkamer. In eerste instantie denk ik dat hij mij uitlacht om de balzaal waar ik in ben gestopt. Ik heb de beroemde mensensuite toebedeeld gekregen en het ziet er nogal aanstellerig uit. Vorige week lag Snoop Dogg nog in dit bed te dromen.

Ik ga naar mijn computertje en zie dat hij mij niet uitlacht, maar last heeft van onbedaarlijke binnenpret. Ik heb op het internet wat sites open laten staan en die kietelen mijn ouwe trouwe laptop, die mij al jaren op de hoogte houdt van het wel en wee binnen de grote mensenwereld. Ik lees eerst over Henk Krol, die afgelopen week een aantal malen bijna gestikt is in zijn eigen jokkebrokken. Hoe vermakelijk kan iemand zichzelf ten gronde richten? Hoe harder hij wrijft om het pensioenvlekje weg te poetsen hoe groter het wordt.

Ook zijn drie ex-werknemers in Nieuwsuur waren hilarisch. Alleen al de bank waarop ze zaten. Uit welke kringloopwinkel kwam die?

Daarna las ik het een en ander over de Groningse burgemeester Rehwinkel, die naar nu blijkt op onze kosten in Barcelona wil gaan wonen. Dat meldde hij gewoon aan de gemeenteraad. Zonder blikken of blozen. Petertje vindt dat wij zijn Catalaanse snuffelstage moeten gaan betalen. Wachtgeld heet dat.

En de Utrechtse politicus, die de plaatselijke daklozenkrant voor 42 mille getild heeft, schijnt dat ook uit zijn wachtgeld terug te willen betalen. Dat is toch humor? Hoewel? Die laaienlichter moet de komende jaren verplicht worden met een daklozenkrant bij een Utrechtse C1000 te gaan staan. Net zo lang tot hij die tweeënveertigduizend gejatte euro’s bij elkaar heeft gescharreld. Kan die eikel eens voelen hoe dat is om daar als een Joost Zwagerman je handje op te moeten houden. Ook interessant dat je als bestuurslid van zo’n armeluizenclub de kans hebt om probleemloos 42 ruggen bij elkaar te pinnen. Vrees dat ze daar dezelfde accountant als die van Henkie Krol hebben.

Verder nog gelachen? Heel hard zelfs. Om Trix die volgens Huub Oosterhuis woest met de hond door de paleistuin ging wandelen omdat ze zich bij haar kersttoespraak niet wilde laten censureren door Rutte, die weer was ingefluisterd door Wilders. Dat wilde ze niet, maar ja… ze moest wel. Marionet baantje noemen we dat. Binnenkort mag haar zoon naar Rusland om tegen die Raspoetin nog een keer het sorry van Timmerfransje te herhalen. De arme ziel.

Als hij humor heeft legt hij aan de Russische president uit dat hij in Den Haag zijn auto’s binnen zet zodat die dronken spons ze niet kan beschadigen. En als hij lef heeft vertelt hij ook dat wij onze kinderen niet aan hun haren door een appartement sleuren. Nee, wij zijn veel liever. Bij ons vragen vreemde meneren of de kindertjes zich willen uitkleden voor de webcam. En veel kinderen doen dat graag. De politie kijkt eerst driekwart jaar toe en grijpt dan in.

Over kindermisbruik gesproken: het hardst lachte mijn computer om de bejaarde Patricia Paay, die Peter Jan Rens een viespeuk vindt omdat hij zijn oude kaktuslijf regelmatig laat bepotelen door een bakvis van twintig. Dat meisje doet dat vrijwillig en wil zelfs met de kindervriend gaan trouwen. Ze zoeken nog getuigen.

Toen meneer Kaktus beroemd werd was ik voor zijn programma al veel te oud en voor de omroep die het uitzond te intelligent. Zag wel eens een flard van zijn kinderhitje en weet alleen dat hij in pyjama de kleuters toesprak. Opmerkelijk. Later zag ik hem in een commercial in een onsmakelijk hansopje kroelen tussen snoepgoed van Haribo. Dat zag er heel vies uit en deed mij besluiten om nooit meer een snoepje van Haribo tot me te nemen. Tot op de dag van vandaag hou ik me er aan. Maar nu vindt de oude Paay, die zichzelf regelmatig door een jongen van nog geen dertig laat bespringen, die Rens dus een viespeuk. Dat is toch geestig? Een pot-verwijt-de-ketelfittie in showbizzland. En dat allemaal op de drempel van het bejaardenhuis.

Mijn computer grinnikt ondertussen verder en ik lach zachtjes mee. Hoewel? Ik voel ook een zacht zeurende kiespijn opkomen en twee hete tranen biggelen meedogenloos over mijn wangen. Ik blijf in België.