2. Waarom is het ‘schuldenplafond’ nu pas een politiek probleem?

Democratische én Republikeinse presidenten hebben het schuldenplafond verhoogd. Toch zijn het nu de Republikeinen die niet langer willen meewerken. Dankzij het jarenlange werk van met name partij-ideoloog Grover Norquist zijn Republikeinen op sleutelposities gekomen die pleiten voor lage belastingen en een zo klein mogelijke overheid.

Parallel daaraan kwam een activistische vleugel de partij binnen. Die vleugel, de Tea Party, richt zich sterk tegen de Republikeinse elite, en Afgevaardigden die meewerken aan ideeën van Democraten worden hard gestraft bij de tweejaarlijkse verkiezingen in hun district. De Afgevaardigden in het Huis voeren campagne met de belofte van lagere belastingen en een kleinere overheid. Dat weegt, in de permanente campagne die ze voeren in hun eigen district, net wat zwaarder dan het landsbelang op langere termijn.

Het gevolg is een enorme polarisatie in Washington. Republikeinen stemmen niet meer mee met Democraten en Democraten werken niet meer samen met Republikeinen. Daardoor worden er veel minder wetten aangenomen.

De verloren verkiezingen van 2012 hebben in de Republikeinse partij woede losgemaakt. Het sentiment is dat de partij-elite in onderhandelingen slappe knieën heeft. Het compromis dat in 2011 gesloten werd, zien veel Republikeinen nu als een nederlaag.

De eigenlijke reden voor veel Republikeinen om dwars te liggen, zorgverzekering Obamacare, is niet meer dan een excuus. Het gaat ze er vooral om nu eens niet als eerste met de ogen te knipperen, zoals de Republikeinse senator Ted Cruz opmerkte.