Schaduwboeken

Schaduwromans zijn dé bom komend najaar. Alleen al deze zomer verschenen er zo’n acht, en er staan er een paar in de planning. Je kan er dan ook alle kanten mee op. Zo kun je met schaduw in historische romans bijvoorbeeld een literaire knipoog naar het heden geven: vorige maand alleen al verschenen Hylas en de schaduw van de leeuwin en De schaduwen van de Nijl binnen dat genre. Maar ook in het zonnige Verweggistan is veel schaduw, waarachter veel leed schuilgaat (In de schaduw van de banyan en De schaduw van mijn vader, over een westers meisje in een sluier in Iran). En dan heb ik het nog niet eens over In de schaduw van het palazzo van de altijd weer gezellige bestsellerauteur Santa Montefiore. Dat boek is er nu als Libelle Bookmagazine. In een grote letteruitgave is trouwens net de Young Adult liefdesroman Schaduwen & chocolademelk verschenen.

De meeste aandacht gaat natuurlijk uit naar het De Wereld Draait Door Boek van de Maand: Het huis met de schaduw van Aminatta Forna. Haar boek raakte de DWDD- boekhandelaren het meest de afgelopen maand. En wanneer het DWDD-panel geraakt is, leest heel Nederland mee. Het boek is zo goed dat de boekhandelaren elkaar gingen napraten om de toehoorder te overtuigen, en riepen allemaal: ‘Forna zuigt je mee in het verhaal’. Wat heeft dit boek, dat het de boekhandelaren Donna Tartt, Monica van Paemel en Tom Lanoye opzij deed leggen?

Het huis met de schaduw is maatschappelijk betrokken suspense. Een Britse vrouw gaat met haar twee kinderen in een vervallen Kroatisch huis wonen. Ze is niet echt op de hoogte van het Balkanconflict en nog minder van het dorpsdrama. Haar buurman, die een trauma heeft overgehouden aan wat er met de vorige bewoner is gebeurd, helpt de Britse met het opbouwen van het huis. Sterker nog: hij herbouwt het huis zo dat de daders dagelijk herinnerd worden aan hun (poging tot) moordpartij jaren eerder.

Het uitgangpunt is goed, maar helaas is Het huis met de schaduw veel minder geslaagd dan Forna’s vorige roman Fantoompijn, waarvoor ze de Commonwealth Writers Prize kreeg. Dat boek ging over trauma’s in Sierra Leone en het was minder voorspelbaar dan dit boek, waarvan je het slot al mijlenver ziet aankomen. Ik moet het helaas zeggen... dit boek staat in de schaduw van haar vorige.

Toef Jaeger

    • Toef Jaeger