Nederlandse ruzie om joods lied

In de documentaire over het joodse Hava Nagila wordt niet vermeld dat het vrolijke lied in Nederland voor ruzie zorgde.

Beeld uit Hava Nagila – geen joodse bruiloft zonder het vrolijke lied.

De tekst roept op tot vrolijkheid alom, en de muziek eveneens. Hava Nagila predikt geluk en levenslust – en ook wie geen woord Hebreeuws kent, zingt het mee. Als we Hollywood mogen geloven, gaat er geen joodse trouwpartij voorbij zonder dat het door de hele familie wordt gezongen.

De in Amerika gemaakte documentaire Hava Nagila, die vanaf volgende week in de Nederlandse bioscopen draait, sluit af met snelle flarden van een groot aantal versies uit veel verschillende landen, die door de filmmakers van YouTube werden geplukt. Eén daarvan is van Nederlandse makelij. Kijk maar, daar staat André Rieu, ons voornaamste exportartikel, het nummer te spelen. Heel even. En dan komt er weer een andere artiest.

Wat in de documentaire vanzelfsprekend niet wordt vermeld, is het feit dat het vredelievende Hava Nagila in Nederland ook eens tot onenigheid heeft geleid. Het voorval speelde zich af in 1987, toen het lied min of meer gelijktijdig door twee zangeressen op de plaat werd gezet. De eerste was Imca Marina, de tweede noemde zich Vanessa (en staat, sinds ze trouwde met een platenmagnaat, bekend als Connie Breukhoven). „Ik zong dat lied al jaren”, vertelt Imca Marina desgevraagd. „Op een keer heb ik tegen Connie, met wie ik het destijds heel goed kon vinden, geopperd om het samen op te nemen. Dat vond ze een goed idee. Er kon toen niets meer misgaan. Maar toen de orkestbanden al bijna klaar waren, kreeg ik een telefoontje van Ludo Voeten, die in die dagen de manager van ons alle twee was. Connie doet het liever zelf, zei hij. Terwijl het míjn idee was!”

Vanessa’s solo-uitvoering, door haar concurrente omschreven als „een rare house-versie”, bereikte de 75ste plaats in de Nationale Top-100. Zelf kwam Imca Marina niet verder dan een 92ste plaats. „Terwijl we er samen heel veel geld mee hadden kunnen verdienen”, zegt ze. „Connie en ik hebben de strijdbijl later wel begraven, maar ik vind nog steeds dat het een nare streek van haar was om met mijn idee aan de haal te gaan.”

Intussen is Connie Breukhoven als zangeres niet meer actief. Imca Marina wel. „En ik zing Hava Nagila nog steeds. Nota bene met dezelfde orkestband die in 1987 is gemaakt, die is nog altijd prachtig. Het nummer ligt me gewoon goed, naast alle pleziermuziek – of noem het vakantiemuziek – die ik óók zing. Het blijft iets bijzonders.”

    • Henk van Gelder