Column

Badrharificatie

Gister, tijdens de schorsing van zijn strafzaak, ging Badr Hari even lunchen bij de Bagels and Beans, een broodzaakje waar doorgaans hipstermeisjes gezonde sapjes drinken. Na de lunch ging hij als filmster op de foto met zijn fans.

Badr-fans. Ik kan er niet aan wennen. Marokkanen zijn in ons land meestal helemaal niet populair. Maar juist deze Marokkaan, die zijn ex-vriendin mishandelde en verschillende mensen bijna dood trapte, aldus de aanklager – juist deze wel.

Zijn biografie, geschreven door Jens Olde Kalter is nu een bestseller. Sinds kort kun je bij een Amsterdams excursiebureau een rondleiding volgen langs de plekken waar Badr Hari mensen in elkaar sloeg.

Badr-fans vind je in alle lagen van de bevolking. Schrijver Leon de Winter, die vorig jaar schreef dat Badr een role model was voor veel jonge immigranten. Jakhals Erik Dijkstra van de VARA maakte eens een jolige reportage met Badr, in een stretched limo. Enige kritische vraag: was hij niet een „beetje gek”?

De nieuwswaarde snap ik, deze geschiedenis zit vol belangrijke details. Zoals over de jaloerse ex Ruud Gullit die op Schiphol verstopt achter een vuilnisbak Badr en Estelle begluurt. En dan heb je de verhaallijn: volksjongen wordt selfmade man. En: exotische Marokkaan met blonde Hollandse vrouw.

En ik zie ook wel dat Badr een knappe man is. Zelfs zijn advocaat Bénédicte Ficq, keek gister bijna verliefd op naar die bijna twee meter aan charme.

Ik snap de nieuwswaarde dus, maar waarom die vergevingsgezindheid? Badr is onze O.J. Simpson – met dit verschil: we willen met hem op foto.

Was ik socioloog, dan zou ik het de badrharificatie van de samenleving noemen: de verheerlijking van de foute man. Het past in een rijtje: Holleeder die een column kreeg, Diederik Stapel met z’n theatershow. Je ziet het ook in series als de The Sopranos of Breaking Bad. Ideale schoonzoon is ingeruild voor foute man. Vroeger hadden we Ali B. Nu hebben we Badr H.

Schrijver Abdelkader Benali is bezig aan een roman over Badr. Hij noemt zijn roman Bad boy, over een „schuchtere jongeman uit een volkswijk” die beroemd wordt (alsof het over Bep van Klaveren gaat). Bad boy, dat klink opwindend. Als zo’n Bokito met meer spier dan brein. Sommige vrouwen vinden dat prettig. En sinds Vijftig tinten grijs, de serie die SM salonfähig maakte, mag je het ook bij ons hardop zeggen: een goede man slaat soms zijn vrouw.

Laatst verscheen er een spraakmakend opiniestuk van Pauline Derwort. Ze klaagde dat de mannen van nu te verwijfd waren, ze wilde echte mannen met hoge testosteronlevels, die eens initiatief namen.

Ik ken nog wel een leuke man voor haar.

Wel raad ik haar aan eerst de excursie te volgen. Die Badr Hari-tour voert ook langs de plek waar Hari, aldus de website, „in botsing kwam met een voetganger”.

Gister, tijdens de rechtszaak, gaf de aanklager wat details over die „botsing”. Hari reed ergens waar je niet mag rijden en verbrijzelde de enkel van een vrouw van 55. Ze wordt niet meer de oude. Badr had nooit iets van zich laten horen.

Bad boy!