Column

Renske Vierpotig vehikel

Bij een vriend is op zijn verjaardag een wens in vervulling gegaan: hij heeft een hondje gekregen. De pup zag eruit als het speelgoedhondje dat ik ooit voor Sinterklaas kreeg, een minuscuul wit hondje met grote zwarte ogen en een hoog kefje, alleen bezat mijn robotvariant de vaardigheid om na een druk op de knop een salto te maken.

Mensen gedragen zich vreemd rond zo’n hondje. Zo zaten wij op een terras, terwijl het hondje op de voet van de vriend lag te slapen. Een meisje kwam voorbij, keek naar het hondje, zette haar tassen neer, pakte het slapende beestje op, drukte vol passie haar gezicht in zijn vacht, zette hem daarna weer terug en liep verder – dit alles zonder ons ook maar een blik waardig te gunnen. „Bestaat hier geen hondenetiquette voor?” vroeg ik, enigszins verward. „Moet zo’n meisje niet eerst even toestemming vragen voordat ze jouw hond in haar gezicht wrijft?” De vriend haalde net zo vertwijfeld zijn schouders op. Vijf minuten later kwam het meisje terug van haar tocht naar de supermarkt, waarop het hele tafereel zich herhaalde.

De aanblik van het hondje leverde zwijmelende reacties op, maar de vriend vertelde dat vóór de komst van de hond mensen vooral kritisch reageerden. „Neem jij een hónd?” vroegen ze op licht dreigende toon. „Echt? Dat kost ontzettend veel tijd, hè.” Natuurlijk was het juist ieders innerlijke hondenliefhebber die zich genoodzaakt voelde tot deze waarschuwing: een schrikbeeld van een verwilderd hondje met slechts zijn eigen staart als speeltje. Maar eigenlijk is dat best vreemd, vervolgde de vriend: „Je zou eens zo moeten reageren als iemand vertelt dat ie zwanger is. ‘Ja, heel leuk, maar baby’s kosten echt ontzéttend veel tijd, hè.’”

Ik voelde me een beetje aangesproken: ook ik doe vaak alsof de keuze om een hond aan te schaffen zonder enige overweging gemaakt is: „Drie keer uitlaten per dag – gaan jullie dat wel redden eigenlijk?” Verder bemoei je je nooit met de tijdsindeling van mensen. „Een cursus Duits? Heb je wel eens van naamvallen gehoord?” of „Dus elke dag twee uur heen en weer naar je werk? Hoeveel jaar van je leven ben je daar dan uiteindelijk aan kwijt?” En op babynieuws is zo’n reactie inderdaad al helemaal ondenkbaar: het idee is dat je kinderen krijgt, het wordt meer gezien als een soort geschenk. Terwijl je een hond néémt – een vierpotig vehikel om jouw leven op te vrolijken. Een louter egoïstische keuze, waarbij het blijkbaar geoorloofd voelt om de eigenaar flink aan de tand te voelen – wie weet zien ze de hond inderdaad slechts als een onderhoudsvrij robothondje dat af en toe een salto maakt.

Ik zal proberen aanstaande hondenbezitters niet meer te vragen naar hun aanwezige opofferingsgezindheid, maar voortaan slechts naar de hoeveelheid rubberen kippen die ze zullen gaan kopen.