Ollie B. Krol

Toen bekend werd dat Henk Krol als directeur van de Gaykrant zijn personeel een paar jaar pensioen door de neus geboord had, dacht ik: fraai is het niet, maar hé, werknemers nemen een riem papier mee naar huis, laten een collega de prikklok afstempelen of zetten privékilometers op de zaak, en werkgevers doen dit soort dingen. Nogmaals, ik zal het niet bagatelliseren, het mag niet en wie het toch doet verdient straf, allemaal waar, maar ik kan het me vóórstellen. Zo’n tijdschrift, een going concern, tijden van bloei, maar de markt verandert en langzaam sluipen de rode cijfers naderbij. De schade is bovendien niet onherstelbaar. Een paar jaar dubbele premie afdragen en het gat is gedicht, zou je zeggen.

Als Henk Krol koelbloedig gereageerd had, was hij nu misschien nog gewoon partijleider. ‘Ja, ik héb gezondigd,’ had hij kunnen zeggen, ‘maar juist daardoor heb ik geleerd hoe belangrijk pensioenen zijn. Ik héb die moeilijke gesprekken gevoerd, bij mensen thuis, op de bank. Ik kén die pijn. Ik wéét hoe belangrijk het voor ze is. Die les heb ik toen geleerd. En dáárom vecht ik voor ze. Tot mijn laatste snik. Want ik ben een strijder!’ Et cetera. Diederik Samsom schoor zijn hoofd kaal en ging als straatcoach de probleemaccumulatiewijk in, Henk Krol worstelde eigenhandig met de pensioenmaterie. De geloofwaardigheid van politici is geen exacte wetenschap, het is wat de gek ervoor geeft. Pim Fortuyn ging jaren met allochtone jongens de darkroom in, voor hij over de multiculturele samenleving begon. ‘Ervaringsdeskundige’ noemt men dat, de media zijn er dol op.

Maar zoals het Jan Nagel aan de sangfroid ontbrak om bad boy Pim bij Leefbaar Nederland te handhaven, zo ontbrak het hem vorige week aan de cohones om in te staan voor kruimeldief Krol. Ja zeg, zijn we nu onverschrokken outsiders of niet? Jan Nagel is een piraat met een rubberen zwaardje: telkens komt hij aan een touw over de railing van de gevestigde politiek gezwaaid – ENTEREN! - maar bij de eerste druppel bloed klimt hij gauw weer omhoog. ‘Ja nee, o, sorry, zo was het niet bedoeld.’ Kom op Jan, haal dat lapje voor je oog vandaan, strijk die skull and bones-vlag, je bént geen piraat! Je bent gewoon een matroos die niet op het grote schip mag. Get over it. Nu moeten we weer toezien hoe zijn zelfonthoofde clubje langzaam de vergetelheid insukkelt.

Als Krol en Nagel de storm getrotseerd hadden, ik had er vrede mee kunnen hebben. Overal is wel wat, wie zonder zonde is werpe de eerste steen, enzovoorts.

Maar dit! Dit radeloze spugen en bijten naar de omstanders, dit nijdige gespartel van de ontmaskerde prins, dit morele autodafe, waarvan de vlammen zo fel zijn dat je er haast niet in kunt kijken. Afzichtelijk is het.

Ik weet niet of je een ambassadeur kunt zijn van een seksuele geaardheid, maar ik heb wel altijd de indruk gehad dat Henk Krol zich als zodanig beschouwde, en dan heeft hij die zaak de afgelopen dagen ook geen dienst bewezen. Man! denk je telkens, doe het niet! Hou je mond! Zet de telefoon uit! Ga wandelen in de Pyreneeën!

Enfin, te laat.

Het minste dat je iemand in die positie toewenst is dat hij een paar verstandige mensen om zich heen heeft. Die hem aanhoren, troosten, sussen, kalmeren, opmonteren, moed inspreken, en behoeden voor onverstandige acties. Die zeggen: ‘Henk, geen publieke statements, geen interviews, niks. Duik onder, laat het uitrazen. Maar als het dan tóch moet, in godsnaam, Niet In Een Geruit Pak!’

Jan Kuitenbrouwer is schrijver en directeur van de Taalkliniek (taalkliniek.nl).

    • Jan Kuitenbrouwer