Opinie

    • Christiaan Weijts

Diplomatieke toverdrank

Creatieve oplossing voor het conflict met Rusland: geef onze Greenpeace-activisten een diplomatieke status, waarmee ze spontaan onschendbaar worden en de gevangenis uit mogen.

Diplomatieke immuniteit is een raadselachtig toverdrankje. Het zorgde ervoor dat Julian Assange kon schuilen in de ambassade van Ecuador in Londen, maar ook dat in diezelfde stad een Libiër vrijuit kon gaan na het doodschieten van een politieagente vanuit de ambassade, in 1984. Een zoon van een Afrikaanse diplomaat in Brussel beroofde deze zomer een 22-jarige vrouw van haar laptop, en kwam daar fluitend mee weg.

Alleen het uitzendende land kan de superman-status van een diplomaat besluiten op te heffen. Een ambassade is een stukje buitenland in Nederland. Dus wat als bij een Russische ambassade een vrouw stomdronken op vier auto’s inrijdt, terwijl haar man de kinderen aan hun haren door het huis sleept, en de buren de politie bellen?

Die politie zou volgens de regels (Wenen, 1961) eerst toestemming aan de Russische overheid moeten vragen om tussenbeide te komen. Maar gelukkig is er ook nog zoiets als het Kinderverdrag van de VN (uit 1989) dat minderjarigen tegen mishandeling beschermt. Als die Weense regels zwaarder zouden wegen dan die laatste zijn ze dringend aan herziening toe.

Volgens de grote vredestichter en Nobelprijskandidaat Poetin heeft Nederland ‘alle denkbare en ondenkbare mensenrechten geschonden’. Vooral het schenden van die ondenkbare mensenrechten is natuurlijk onvergeeflijk.

Intussen laat de reactie van minister Timmermans zien hoe de machtsverhoudingen in de wereld liggen. Timmermans dook op z’n knieën om sorry te roepen, terwijl de spontane reactie natuurlijk moet zijn: waar haal jij, Poetin, het gore lef vandaan om over mensenrechten te spreken?

Keer op keer blijven we beleefd naar Poetin knikken. De economische belangen wegen zwaarder dan kinder- en mensenrechten. Dat klinkt onrechtvaardig, zoals ook die diplomatieke immuniteit indruist tegen ons gevoel van rechtvaardigheid, maar het is wel de realiteit. Probeer je eens voor te stellen dat een Nederlandse diplomaat in Moskou dronken z’n kinderen staat te meppen, en dat Rutte dan op hoge toon diens arrestatie veroordeelt.

Juist om bij zoveel machtsongelijkheid toch rechtvaardigheid te brengen, bestaan er internationale verdragen.

In Londen hebben ze, na die schietpartij in 1984, een eigen wet aangenomen die het mogelijk maakt ambassades binnen te vallen als er sprake is van een terroristische dreiging.

Diplomatieke onschendbaarheid lijkt niet meer van deze tijd te zijn en kan op steeds minder sympathie rekenen bij de bevolking. Zo maakt Pownews al een tijdje jacht op diplomaten die de verkeersregels schofferen.

Van wat in de Koude Oorlog nog een nuttig instrument was, is weinig anders over dan bedenkelijke klassenjustitie.

    • Christiaan Weijts