De hele wereld is auditie in ‘Circus’

De film heette They shoot horses don’t they (1969) en gaf een schril beeld van de afmattende dansmarathons in het Amerika van de depressieve jaren dertig. De musical draagt de ietwat verwarrende titel Circus en speelt zich af tijdens een tv- dansmarathon met een rol(letje) in een film als hoofdprijs. Destijds ging het verhaal over geld, nu gaat het – indachtig de tijdgeest – over roem. Maar de vernederende benauwenis is gebleven, en buiten blijft de competitiemaatschappij eveneens slachtoffers maken. Want soms lijkt het, zoals een van de spelers zegt, alsof de hele wereld een auditie is.

In de vernieuwende versie van M-Lab, strak geregisseerd door Sieta Keizer met inventief gebruik van de kleine speelruimte, is Circus in menig opzicht een musical die niet op een doordeweekse musical lijkt. Al was het maar omdat de sfeer verhogende songs van Helge Slikker, die associatief commentaar leveren op de handeling, niet door de tien dansende spelers worden gezongen, maar door de rockband die terzijde zit. Met Slikker zelf als voornaamste zanger.

Het script van Eva Gouda is een compacte combinatie van een vertellersmonoloog en snelle dialoogscènetjes die puntig verwoorden wat hier gaande is. Over carrières bijvoorbeeld: „Je bent pas iets als anderen zeggen dat je het bent.” Hooguit blijft de spanning net niet helemaal tot het eind toe intact. Dan zijn alle troeven van het verhaal uitgespeeld.

Daniël Boissevain maakt van de wrede tv- presentator een geloofwaardige gladjanus, en Lottie Hellingman en David Lucieer spelen het centrale koppel met een mooie mengeling van naïveteit en tragiek. Om hen heen staat een negenkoppig ensemble dat de uitputting van zo’n marathon steeds verder opdrijft. Tot iedereen aan het eind van zijn Latijn is.

    • Henk van Gelder