Monochrome nachtmerrie met flitsen extreem geweld

Met Only God Forgives stak regisseur Nicolas Winding Refn in Cannes een middelvinger op richting Hollywood: na zijn hitje Drive – beste regie in Cannes – verwachtten velen dat het Deense enfant terrible mainstream zou gaan. Integendeel: het in Bangkok spelende Only God Forgives is een radicale, hypnotiserende meditatie over geweld in de lijn van zijn testosteronfilms Bronson en Valhallah Rising. Draaide Bronson om een theatrale geweldskunstenaar en Valhallah om een onpeilbare ‘beserker’, hier staat net als in Drive een engel der wrake centraal. Als de broer van drugscrimineel Julian (Ryan Gosling) na de moord op een prostituee wordt geëlimineerd door politiechef Chang, eist zijn moeder wraak. Kristin Scott-Thomas is huiveringwekkend als allesverslindend moederdier: een helse Ma Baker. in Cannes zei ze de rol fantastisch te vinden; de film was niet haar „cup of tea”. Regisseur Winding Refn verklaarde na de constatering dat hij eigenlijk voor het eerst een substantiële vrouwenrol had geschreven, nogal provocerend dat hij „het mysterie van de baarmoeder had gepenetreerd”. Dat werk. Vooral voor mannen dus, deze semimonochrome nachtmerrie met flitsen extreem geweld.

Coen van Zwol

    • Coen van Zwol