‘Ik zou het zo weer doen’

Ja, het was zwaar. Maar ook een voorrecht om Adèle te mogen spelen.

‘Ik vind Abdel een van de beste Franse regisseurs. Ik hou van de trance die zijn films oproepen, ik hou er ook van dat hij zo dicht bij het dagelijks leven van mensen probeert te blijven. We hebben de film chronologisch gedraaid en dat hielp me enorm. Ik hoefde me niet speciaal voorte bereiden op de film, want alles is nieuw voor mijn personage in de film. Voor mij is dit een verhaal over liefde en niet speciaal over lesbische liefde, over hoe de ontmoeting met één persoon je leven kan veranderen. Dat is de kern. Sommige mensen reduceren de film tot alleen de seksscènes. Dat hadden we wel voorzien, toch is het jammer dat mensen het alleen daar over hebben. Maar ik snap ook wel dat het ongemakkelijk kan zijn, om zo bij iemand de slaapkamer in te stappen. Dat was de keuze van Abdel: om die scènes precies zo te draaien als de eetscènes of de schoolscènes, om te laten zien hoe organisch de liefde tussen de meisjes is. Ik denk wel dat het makkelijker is om seksscènes met een vrouw te doen dan om dat met een een man te moeten doen, een vrouw zit met dezelfde onzekerheden.

„Abdel wil niets in de film hebben wat kunstmatig is, je moet werken met je eigen emoties. Al je maskers moet je afzetten, je volledig over geven aan de rol. Dat begint vaak met improvisaties. We probeerden steeds van alles uit met zijn drieën, om zo tot iets te komen wat werkelijk uit jezelf voortkomt. Alleen al voor de scène waarin we elkaar kussen op een bankje in het park, hebben we een week gedraaid. Hij gaat zolang door tot hij het heeft wat hij zocht, ook als hij het zelf niet altijd precies weet wat dat is.

„Het was voor mij net als voor Léa heel zwaar, we hebben zes maanden gedraaid, een periode met enorme hoogtepunten en dieptepunten. Maar we zijn ook heel verschillende actrices. Mij helpt het als iemand me heel erg onder druk zet om het beste uit mezelf te halen.

„Ik heb nergens spijt van. Niemand maakt films zoals Abdel: vijf, zes maanden lang werken aan de film, honderd takes voor één scène. Abdel kon kwaad worden op de set, maar niet meer dan andere mensen. Zijn stemming kan in een oogwenk omslaan. Het ene moment is hij een engel, en het volgende moment een duivel.

„Ik hou van Abdel, we zijn heel goede vrienden. Maar we zijn als een getrouwd stel, dat het ene moment van elkaar houdt en elkaar het volgende moment haat. Over alle publiciteit die is ontstaan hadden we geen controle. Journalisten kunnen je eigen woorden tegen je gebruiken. Alle negatieve dingen worden enorm uitvergroot. Maar ik neem niets terug van wat ik heb gezegd in eerdere interviews, want het was voor mij ook een heel moeilijke tijd, voor een deel om dezelfde redenen als voor Léa, voor een deel om andere. Léa is en blijft een goede vriendin van me, we zijn heel close geworden en hebben elkaar enorm gesteund tijdens de opnamen.

„Ik hou van de film, en ik ben er trots op. Als ik de film opnieuw zou moeten maken, zou ik het zo weer doen. Ik ben pas negentien, en ik speel in een film die de Gouden Palm heeft gewonnen. Dat is bijna alsof je aan het einde van je carrière begint. Maar ik heb nog zoveel te leren en te ontdekken. Het legt wel een druk op je, want na een Gouden Palm moet je altijd goed zijn. Maar ik denk dat iedereen het recht moet hebben om fouten te maken.”