‘Ik vraag alleen maar wat respect’

De Franse actrice voelt zich respectloos behandeld door regisseur Kechiche.

‘Ik begreep dat dit een heel moeilijke film zou zijn om te maken, omdat Kechiche een heel intensieve manier van werken heeft. Ik wist dus dat het moeilijk zou worden, maar niet zó moeilijk. Ik wilde als actrice zo ver gaan als mogelijk is in een rol. Ik begreep dat hij heel veeleisend zou zijn, en ik wilde ook alles geven. Maar sommige dingen gingen echt te ver, zoals de scènes waarin ik Adèle moest slaan. Van de regisseur moest ik echt slaan in die scènes, en dat heb ik ook gedaan omdat ik geen keus had. Maar volgens mij was dat helemaal niet nodig.

„De rol trok me aan, omdat ik graag een vrouw wilde spelen die heel sterk is. Een leider. Iemand die kan verleiden. Die ook mannelijke kanten heeft. En die lesbisch is. Al die elementen vond ik interessant, al gaat de film helemaal niet zozeer over homoseksualiteit. Twee meisjes die verliefd op elkaar zijn, dat zou normaal moeten zijn. En dat is het ook in de film. Tegen het einde van de film ben je vergeten dat het over twee vrouwen gaat.

„De film gaat eigenlijk meer over de verschillen in hun sociale achtergrond, dat is een groot probleem voor de twee vrouwen. In het boek waar de film op is gebaseerd, is dat niet het belangrijkste thema, maar Abdellatif heeft daar heel sterk de nadruk op gelegd. Eigenlijk vind ik dat teleurstellend. In het oorspronkelijke verhaal gaat het er veel meer om dat mijn personage kunstenaar wil worden en veel ambitie heeft, en dat Adèle die ambities niet deelt. Maar daar was tijdens het filmen geen gesprek over mogelijk. Kechiche heeft heel sterke opvattingen. Je kunt je schikken, of niet.

„Elke scène was heel zwaar, omdat we voor iedere scène meerdere dagen hebben gefilmd. Zelfs een heel simpele scène waarin ik de straat oversteek kostte tien uur. En dat gold voor elke scène in de film.

„Ik had vertrouwen in Kechiche als kunstenaar. Ik vertrouwde zijn kunst. Hij heeft die spanning op de filmset nodig om iets bijzonders te kunnen maken. Daar moest ik me bij neerleggen. Ik moest doen wat hij wilde. Opstappen kun je echt niet maken. Wat me nu alleen nog interesseert is de film zelf, het kunstwerk. Het kunstwerk blijft. De manier waarop dat kunstwerk is ontstaan is achteraf niet meer zo interessant. Maar ik neem ook niets terug van wat ik heb gezegd over de problemen op de set.

„Ik geloof niet dat deze film alleen maar gemaakt kon worden met al die spanningen. Het had ook best anders gekund. Een film maken is nooit eenvoudig, acteren is nooit gemakkelijk. Daar gaat het niet om. Het enige wat ik vraag, is om met een beetje respect te worden behandeld. Dat miste ik.

„Bij Kechiche kun je als acteur geen geheimen hebben in de rol. Alles draait om transparantie. In zijn film is alles te zien, alles is expliciet. In elke emotie die je toont moet je tot het uiterste gaan. Je moet volledig aanwezig zijn in het moment. Zo ben ik in het werkelijk leven helemaal niet. Ik kan nogal dromerig zijn.

„De rauwheid maakt de film heel modern, denk ik. De opnamen waren chaotisch, maar we wisten toch dat we iets sterks en krachtigs aan het maken waren. Het was een enorme opluchting toen we de laatste scène erop hadden staan. Adèle en ik waren echt ongelofelijk blij dat we het hadden doorstaan. Ik ben misschien nog steeds een beetje duizelig van deze hele ervaring, als iemand die een enorme klap in zijn gezicht heeft gekregen. Maar ik ben wel trots op de film en ook blij dat zoveel mensen de film heel mooi vinden.”