Column

Geen klootzak

Het Utrechtse PvdA-gemeenteraadslid Bert van der Roest (55) trad gister af. Hij had 40.000 euro gestolen uit de spaarpot van de daklozenkrant, waar hij penningmeester was. Van dat geld gaf hij onder meer rondjes in de kroeg. Een echte socialist, gul met jouw geld.

De stichting deed geen aangifte van diefstal. Wel moet Van der Roest het geld binnen een jaar terugbetalen, anders komt die aangifte er alsnog.

„Bert is geen klootzak, hij is geen dief”, zei voorzitter Broos Schnetz van De Stichting Straatkrant gister tegen RTV Utrecht. „Het is een man met het hart op de juiste plaats, die de weg even helemaal kwijt is geraakt.”

Geen klootzak? Maar wat moet je dan wel flikken om zo te heten? Dit leek wel een typisch geval van omdraaicompassie. Slachtofferhulp voor de dader.

Maar goed, degenen die hierover gaan zijn de gedupeerden zelf. Dus ging ik gister even kijken bij het straatkrantkantoortje op de Oudegracht.

Daar trof ik drie vrijwilligers die niet wilden (of mochten) praten met de pers. Ze verwezen naar voorzitter Schnetz, tevens oud-oprichter van Leefbaar Utrecht.

Hij vertelde me dat er geen aangifte was gedaan, omdat je anders zeker wist dat je het geld niet terugkreeg. Dat had de advocaat geadviseerd. Ook hij was zeer geschokt door het bedrog. Hij kende Van der Roest al ruim twaalf jaar. Echt zo iemand die altijd voor iedereen klaarstond. Maar hij scheen financieel aan de grond te zitten. Hij was zzp’er met te weinig opdrachten. Het was crisistijd. En dan had hij ook nog zijn eigen theaterproductie.

„Er zit een menselijke kant aan”, zei de voorzitter. Ik begon hem te geloven.

Van der Roest had een tragisch cv. Hij had toneel gestudeerd, maar was nooit acteur geworden. Wel had hij gewerkt als ‘zelfstandig communicatiedeskundige’, als rollenspelacteur, als figurant in soaps, in tv-commercials (zoals onlangs nog voor Independer, maar die opdrachtgever heeft hem inmiddels gedumpt).

En politiek dus. Vrienden met Samsom, Spekman. Hij had Plato geciteerd bij zijn installatie als raadslid. Twee jaar geleden gaf GeenStijl hem de bijnaam ‘Biertje van der Roest’.

Maar de droom van het echte toneel bleef. Dit jaar had hij zijn eerste solotheatervoorstelling, Dag Moeder, over zijn dementerende, overleden moeder. Hij toerde ermee langs alle alzheimercafés in Nederland – a dream come true.

Hij betaalde de voorstelling uit de erfenis van zijn moeder – zo graag wilde hij dit. Maar het was niet genoeg. Vandaar kennelijk die graai.

Ik zag in het speelschema dat hij vanavond moet optreden in Gemeenschapshuis de Smeltkroes te Maarheeze. De organisatie vertelde me gister dat het in principe gewoon doorgaat (de acteur zelf nam niet op). Dus, zonder tegenbericht: vanavond de voorstelling Dag Moeder. Komt allen. Dit wordt zijn mooiste rol ooit. Zijn Hamlet.

Voor een lastige zaal zal hij zeggen: „Dag moeder, kijk eens wat er van me geworden is: gefnuikt acteur, gefaald politicus, dief van de armen, nul inkomsten, één jaar om 40.000 terug te betalen – maar geen klootzak, hè, ma?”

Toitoitoi, Bert.