Opinie

    • Renske de Greef

Tinder

Al jarenlang kijk ik met enige jaloezie naar mijn homovrienden: zij hebben de beschikking over Grindr, een app die toont welke beschikbare mannen zich in de directe omgeving bevinden. Grindr voelt als een safari waarbij je vals kunt spelen, alsof iedere plek een broeierige savanne kan worden, waarvan je weet dat ergens, op een halve kilometer afstand, de manen van PrettyBoy1987 te ontwaren moeten zijn. Op een buitenlands vliegveld, in de kroeg of tijdens een midweekje Kudelstaart: altijd was er de mogelijkheid om te zien of er in een straal van een paar kilometer anderen waren, of er misschien wel een avontuur beleefd kon worden.

Voor hetero’s bestond zo’n app niet – ‘die kunnen toch gewoon naar de kroeg’ en ‘vrouwen zijn niet geïnteresseerd in casual sex’, waren de meestgehoorde argumenten. Tot afgelopen vrijdag een vriendin mij haar telefoon liet zien, waarop ze Tinder had geïnstalleerd: een dating app voor alle seksen. Het werkt simpel: het wordt gekoppeld aan je Facebookprofiel en zodra je een paar voorkeuren hebt aangegeven (leeftijd, of je naar mannen en/of vrouwen zoekt en hoeveel kilometer diegene van je vandaan mag zijn) krijg je steeds een profielfoto te zien. En daar zeg je ‘ja’ of ‘nee’ tegen: zonder dat de ander het te weten komt, deel je een hartje of een kruisje uit, of geeft bij een negatief oordeel een zwiep aan de foto. Pas als de ander jouw foto ook met een hartje heeft gewaardeerd, kun je met elkaar chatten. Een genadeloze vleeskeuring dus: minuten na mijn introductie met de app zat ik al voorovergebogen en met een licht maniakale blik in de ogen de langskomende foto’s te beoordelen: „Nee hij doet een gang sign… nee hij kust zijn spierbal… ja hij heeft een bril…” Het opmerkelijke was: het werkte verschrikkelijk verslavend. Binnen een paar ogenblikken was ik getransformeerd tot een rücksichtlose doorbitch, een oppervlakkige uitsmijter met enkel oog voor kaaklijnen en gevoelige pianohanden.

Het wierp vragen op: was dit niet wat té oppervlakkig? Was de kans niet groot dat je binnen een achteloze seconde de liefde van je leven wegzwiepte, enkel omdat hij op zijn profielfoto op een Segway rijdt en je niet ziet dat dit ironisch bedoeld is? Maar ook: is dat niet eigenlijk gewoon politiek correcte datingpraat? Zijn alle datingsites niet ergens oppervlakkig – natuurlijk lees je de hobby’s en de karakteromschrijvingen, maar als de foto je niet aanstaat, verlies je je interesse. Daarbij zijn karakteromschrijvingen ook vaak afleidend: zodra ik ‘spontaan’ lees, denk ik aan iemand die op een bruiloft tegen ieders wil een ABC’tje besluit te gaan doen, bij ‘creatief’ denk ik aan iemand die zelf theepotten kleit.

Misschien was dit wel eerlijker – hard, maar effectief. Zeker voor een nachtelijk avontuur, op een buitenlands vliegveld, in de kroeg of tijdens een midweekje Kudelstaart.

    • Renske de Greef