Jean en zijn opera

Ik was niet in mijn eigen huis toen de tv, op mijn verzoek, werd aangezet. Bleek: de files onderweg (in het weekend wordt er uit alle macht geasfalteerd en gepleisterd) hadden geen desastreuze vertraging opgeleverd. De renners in de Ronde van Lombardije waren net bezig met de beklimming van de Colma di Sormano; dik tachtig geruststellende kilometers te gaan nog tot Lecco. Ineens doemde die dichtregel van Wordsworth op in mijn hoofd, beter gezegd het residu van een dichtregel: My heart leaps when there is a rainbow.

Ik zag geen regenboog, maar mijn hart huppelde als een konijntje in het gras: het was hondenweer. Niet dat het er met bakken uitviel, maar het was kordaat gezegd bestendig nat. Geen feest voor de spieren. Wanneer de regie schakelde naar de camera die onder de helikopter hing zag je wolken die als zeppelins tussen de kloven dreven. De coureurs gingen stapvoets omhoog, op akelig kleine versnellingen.

Nu ik over Wordsworth en zijn regenboog begonnen ben wil ik de dichtregel, zo niet het complete gedicht in volle glorie zien. Dit brengt Google me:

My heart leaps up when I behold / A rainbow in the sky / So was it when my life began / So is it now I am a man / So be it when I shall grow old / Or let me die! / The Child is father of the Man / And I could wish my days to be / Bound each to each by natural piety.

Zo moet ik het gelezen hebben toen ik een jaar of zeventien was. Gek genoeg is het korte gedicht in mijn herinnering nog korter. Volgens mij was ik al verzadigd na ‘Or let me die!’ Nu ben ik met de eerste twee regels al bijzonder content.

Goed, het peloton of wat daar nog van over was wurmde zich door Lombardije. De volgwagens hadden de koplampen ontstoken. En of ik het wilde of niet, dwars door alle gedruis en gebabbel heen hoorde ik het alcohol gestuurde gezang van wijlen de wielerbard Jean Nelissen.

Jean, die je gratis en voor niets de adressen deed toekomen van kaasmakerijen waar de kobaltblauwe gorgonzola voor het oprapen lag. Jean, die de bijpassende wijnen voor je had uitgezocht. Jean die met journalistieke verwondering had vastgesteld dat er in Noord-Italië door stropers hele vluchten al dan niet beschermde zangvogels voor de consumptie in gigantische vangnetten sneuvelden.

Jean en zijn opera. Wie zich al te gewillig liet meeslepen door zijn lijzige stem kon zomaar verrassende conclusies trekken: wat een geweldig idee, beschermde vogels vangen!

De Ronde van Lombardije is een eerbiedwaardig monument, ‘de wedstrijd van de vallende bladeren’. Sinds het sluitstuk van het wielerseizoen twee weken naar voren is geschoven is alles groen, maar wat geeft het. My heart leaps.

Peter Winnen is oud-wielerprof en schrijver

    • Peter Winnen