Fleetwood Mac: problematische zang

Hun plaat Rumours (1977) mag dan voorkomen in de top-10 van best verkochte lp’s ooit, dat neemt niet weg dat Fleetwood Mac symbool staat voor alles wat de jaren zeventig muzikaal onverdraaglijk maakte: de softrock, de solo’s, het navelstaren en het kindvrouw-imago van zangeres Stevie Nicks. Maar omdat enkele liedjes van Rumours in het collectieve geheugen zijn vastgespijkerd, was het interessant te horen welke draai de band er 35 jaar later aan zou geven. En of de als hemels gewaardeerde samenzang overeind bleef. De Ziggo Dome, Amsterdam, kreeg gisteravond een optreden van bijna drie uur, met Rumours als kern. En wat bleek? In de wereld van Fleetwood Mac, voor viervijfde in de originele bezetting, is niet veel veranderd. Dreams, The Chain en Second Hand News werden in het begin in hoog tempo uitgevoerd, waarbij het destijds verguisde liedje Tusk verrassend weerbarstig en actueel klonk. Daarna ging het optreden lijden onder onbegrijpelijke introducties, solo’s en de statische presentatie. De zang was problematisch, vooral bij Nicks die als vanouds langs de lage tonen gleed, maar het hogere register – waarin ze vroeger nog een zekere pregnantie wist te leggen – niet haalde en dus maar oversloeg. Dreams en Rhiannon klonken vlak. Gitarist Lindsey Buckingham verloor zich in galmende solo’s in Big Love, waarna drummer Mick Fleetwood er nog een schepje bovenop deed met een drumsolo in World Turning, die maar liefst 4:46 klokte.

    • Hester Carvalho