Column

Zachtjes huilen

Een schrijver die ik ken had net gehoord hoeveel exemplaren van zijn nieuwe roman er waren ingekocht. Hij luchtte zijn hart op Facebook. „Ik ging er even zachtjes van huilen”, schreef hij.

Hoeveel precies, vertelde hij liever niet. Een andere schrijver reageerde: „Nooit aantallen noemen. Nooit.”

Het gaat dramatisch met de boekenverkoop, schijnt. Ik geloof dat meteen. Een tijdje terug publiceerde ik een bundel met essays (dat zijn moeilijke columns). Op de voorflap stond een grappig plaatje, op de achterflap lovende woorden – succes verzekerd, leek me. Toch niet. Na een paar maanden was er nog bijna niets verkocht. Hoeveel precies, zeg ik niet. Okay, ik fluister het in je oor. Zo’n 500. Dat is zelfs voor een essaybundel treurig. Ik stond dus op het punt zachtjes te gaan huilen, toen een Facebookvriendin me een filmpje doorstuurde. Je boek wordt genoemd, zei ze. Ik klikte.

Er verscheen een blond meisje voor de camera. „Hoi allemaal!”, zei ze. En ze begon te vertellen. Dat ze van perenijsjes hield, wat haar favoriete make-up was, enzovoorts. Ik dacht: dit is een wrede grap. Maar toen hield ze mijn boek voor de camera. „Echt een aanrader”, zei ze, en nog veel meer liefs. Waarna ze vervolgde met een recensie van een hair protection spray.

Het filmpje, nog maar net online, had al ruim 18.000 views. Het meisje was beautyblogger D is for Dazzle, een rijzende ster in de YouTube-wereld. De Facebookvriendin vond me wel een beetje wereldvreemd dat ik haar niet kende. „Meisjes zoals zij verdienen wel 10k per maand soms, door advertenties enzo.” Deze achttienjarige had in haar eentje al meer abonnees dan, zeg, De Correspondent, simpelweg door filmpjes te maken waarin ze steeds ‘hoi allemaal!’ zei en dan vertelde over de nieuwste wattenstaafjes of wimperkrullers.

Wauw, dacht ik. En ook: ik doe iets verkeerd. En vervolgens: ik moet deze blogger spreken, want ik kan hiervan leren.

Dus een tijdje terug spraken we af. De blogster droeg die dag helblauwe nagellak en roze lippenstift. Maar verder zag ze er exact zo uit als in het filmpje. Televisiesterren vallen in het echt vaak tegen, maar YouTube-sterren zijn in het echt ook echt helemaal echt, en zelfs nog iets echter. Diana Leeflang heette ze, tweedejaars student algemene sociale wetenschappen aan de Universiteit van Amsterdam. Op haar zestiende begon ze haar videoblog. Eerst kreeg ze nauwelijks respons, nu stapels fanmail van meisjes die willen zijn zoals zij.

Je moet dóórgaan, was haar tip, ook als je eerst bijna geen publiek heb. En origineel zijn – iederéén doet al een make-up tutorial over smokey eyes. Maar vooral: jezélf zijn, anders val je door de mand; haar puberlezeressen herkenden feilloos wat fake is, zei ze. Hoeveel ze precies verdiende, wilde ze liever niet in de krant. Er was ophef onder kijkers over hoeveel de YouTubers verdienen met commerciële opdrachten. Maar, zei ze, ze had een leuk appartementje in Amsterdam.

Ze leek me een kind van deze tijd, waarin mensen niet klagen of wachten op succes, maar gewoon, één, twee, drie, zelf aan de slag gaan.