Liefdesdrama in ondergoed eindigt keurig gekleed

Voor aanvang toont actrice Simone van Bennekom portretfoto’s van Tachtigers en vraagt toeschouwers of ze weten wie het zijn. Frederik van Eeden, Willem Kloos, Herman Gorter. „Schreef Mei. Kent u dat?”

Absinthe van het charmante theatercollectief De Hollanders begint met de opgestoken middelvinger van de aanstormende literatoren. In De onbevoegdheid der Hollandsche literaire kritiek vegen ze de vloer aan met de recensenten. Die zijn gefopt met de parodie Julia. Delen uit die tekst worden gereciteerd door de vijf jonge acteurs, waarbij ze elkaars zinnen afmaken.

Maar het revolutionair elan is decor in de tekst die romancier Arthur Japin schreef. Het is juist het nogal conventionele liefdesdrama van Anna Witsen, die wordt versmaad door een reeds getrouwde componist, dat centraal staat. Anna is de zus van de schilder en Tachtiger Willem Witsen.

Drie vrouwen en twee mannen nemen elke meerdere rollen voor hun rekening. Een verenhoed en een plaksnor hebben in de regie van Gerardjan Rijnders een signaalfunctie, net als de rode sjaal voor Kloos en een wandelstok voor vader Witsen, die zijn dochter zegt naar de hemel te reiken. Maar doordat twee vrouwen ook nog spreken voor de actrice die Anna hoofdzakelijk zwijgend vertolkt, kost het nodeloos veel tijd om uit te maken wie er aan het woord is. Ook niet elke acteur verteert de wisselingen van personage en van toon in de tekst even soepel.

De Tachtigers, die beginnen in ondergoed, eindigen deftig aangekleed, en dus – signaal! – geheel verburgerlijkt. Dat doven van de gloed loopt gelijk op met de uitwerking van de voorstelling, die de belofte van oproer niet geheel waarmaakt.