Gruizig, teder en melancholiek

Gruizig, melancholiek en teder klinkt de stem van de Vlaamse troubadour Lieven Tavernier (66) op zijn nieuwe cd De fanfare van honger en dorst, genoemd naar het bekendste lied dat hij ooit schreef: een lied met breugheliaanse allusies over de hang naar een ongebonden bestaan. Verder zingt hij hier vooral liedjes die verwijzen naar een roomse jeugd in de jaren vijftig, waarin kerkklokken, engelen, kloosterzusters en de hemel de trefwoorden zijn: „Het lijkt zo lang, zo lang voorbij / lief zusje, schrijf een brief naar mij / zeg dat ik me niet vergis / dat het er nog altijd is”. De bard, wiens zanggeluid zich laat vergelijken met dat van collega’s als Gerard van Maasakkers en Alex Roeka, wordt wondermooi begeleid door het blaasorkest United Brass – zo’n harmonie die aan de montere deuntjes een onweerstaanbare hoempacadans geeft, en de liedjes van verlangen in herfstige tinten kleurt.

Henk van Gelder

    • Henk van Gelder