Gezocht: serieuze lijstduwer (m/v) voor de klassieke muziek

In de tv-serie House of Cards gaan politici naar het theater om gezien te worden. De rood fluwelen gordijnen zijn nog dicht, het orkest stemt in de bak. Welke opera zouden ze gaan zien? Ah, daar begint de muziek; Vivaldi’s Vier jaargetijden. Mooi! Maar... instrumentale barokmuziek in een theater? Belachelijk, natuurlijk.

Het zijn vaak hele kleine signalen. Die je het gevoel geven: over de waarde van klassieke muziek moeten wij, als liefhebbers, dringend een grotere mond gaan opzetten.

Klassiek wordt steeds meer een niche. Mijn collega schreef al eens: in films hoor je vooral nog klassiek als er een autist of psychopaat in beeld komt (die spelen ook vaak schaak). Dat is natuurlijk om keihard om te lachen. Maar hoe meer tekens aan de wand, hoe stroever dat lachen gaat.

Hadden John Williams en Ennio Morricone zonder de romantische orkestmuziek van Wagner, Strauss, Brahms de muziek kunnen schrijven, die zij schreven? Hoeveel eigentijdse singer-songwriters zouden niet een moord (moeten) doen voor het melodisch genie van Schubert? Kortom: klassieke muziek moet dringend aan de man worden gebracht om al die 20, 30 en 40-somethings in elk geval bewust ‘nee’ te laten zeggen tegen de dimensie van schoonheid en ontroering die ze nu missen – zonder iets te missen.

De bekende pleitbezorgers naar een breder publiek, Paul Witteman en Maarten ’t Hart, naderen de 70. Maar een nieuwe generatie dient zich aan. Tijl Beckand doet voor de AVRO goedbedoelde en -bekeken pogingen, al krullen je tenen daar als Leonard Bernstein als ‘Lennart’ wordt gespeld (weer zo’n tekentje).

En binnenkort verschijnt een „interactieve wijngids van klassieke muziek” door EO-presentator Arie Boomsma (liefhebber) en rechtsfilosoof Thierry Baudet (kenner). Ze willen belangstellenden zonder al te veel voorkennis via muzieksite Spotify verder helpen met thematische playlists als Wegdromen in bad of Een romantisch avondje.

Natuurlijk: elke ziel die Boomsma, Beckand en Baudet winnen voor Bach, Beethoven en Brahms is er één. Maar moeten het nou een cabaretier en twee moderne conservatieven zijn? (Ik denk dat Bach, Brahms én Beethoven in buldergelach zouden uitbarsten bij Baudets recente pleidooi tegen masturbatie binnen relaties.)

Al die hoog opgeleide jongeren en oudere jongeren zonder klassieke antenne – gaan die zich laten gidsen door juist dit driemanschap?

Dus dringend gezocht: lijstduwers voor klassieke muziek. Jeugd, faam, ratio, liefde en kennis strekken tot de aanbeveling. Carice van Houten? Tommy Wieringa? Jacob Derwig? Anyone?

Hoop doet leven.

Mischa Spel is redacteur klassieke muziek