Column

Die-de-rik, Die-de-rik!

Ongeveer een jaar geleden bezocht Diederik Samsom mijn buurt, De Pijp in Amsterdam. We werden er ’s morgens al vroeg wakker van, van de geluidswagen van de PvdA. Diederik deelde rozen uit op de Albert Cuypmarkt, werd er getetterd.

Wij erheen.

Zijn chauffeur parkeerde de donkerblauwe Mercedes bij de glasbakken in de buurt van het Gerard Douplein, waar hij en zijn persoonlijk voorlichter Saar van Bueren werden opgewacht door zeven cameraploegen, een roedel fotografen en prominente partijgenoten, waarvan Ronald Plasterk en Lodewijk Asscher de bekendste waren.

Op het podium naast café Het Paardje zong een André Hazes-lookalike ‘een echt Diederik Samsom-lied’: ‘Bloed, zweet en tranen’.

Tegenover verslaggevers hield hij vol dat ‘Haar naam is Laura’ van Jan Smit zijn favoriete muziek is. Kijk, dan durf je een moeilijke boodschap te brengen, dacht ik toen nog.

Hij kreeg een bos rozen in de handen gedrukt en liep richting Albert Cuyp, voor wat een zegetocht zou worden. Op Ronald Plasterk, Lodewijk Asscher en de andere prominente PvdA-politici lette niemand. Lodewijk maakte van de nood een deugd en gaf alle mensen die door camerateams of fotografen waren omgegooid of vertrapt een roos.

„Ik zie dat u gevallen bent. Wilt u een roos? Als pleister op de wonde? Heeft u pijn?”

We keken naar Saar van Bueren, druk doende om haar lijsttrekker te ontzetten. De kraam met stofzuigeronderdelen werd bijna omver geworpen toen Diederik zijn hoofd tussen de stofzuigerslangen stak.

Terwijl de rest van het PvdA-team zichtbaar ongemakkelijk werd van alle drukte, groeide Diederik in zijn rol. Hij ging een beetje breder lopen, de rug recht en genoot van de aandacht. Ze scandeerden zijn naam, een oudere vrouw kwam hem spontaan een hand geven.

De terrassen van De Pilsvogel en café Het Paardje puilden uit toen Diederik het podium beklom. Er klonk een minutenlang applaus. Diederik stak de armen in de lucht en riep dat het ‘een heerlijke, optimistische dag’ was en dat we die kant op moesten met Nederland. Hij wilde een einde aan ‘het rechtse rotbeleid’, waarna de massa onder aanvoering van het PvdA-campagneteam ‘Die-de-rik, Die-de-rik!’ riep.

We hebben sindsdien nooit meer iemand van de PvdA gezien in onze buurt, laat staan een geluidswagen. Ik dacht er weleens over na wat er zou gebeuren als hij nu met een bos rozen over de Albert Cuyp markt zou gaan wandelen. De kans dat zijn naam gescandeerd zou worden leek me klein. Hij zou in ieder geval niet meer worden klemgezet rondom de kraam van de man die stofzuigonderdelen verkocht, die werd een paar weken geleden failliet verklaard.