Parijs (5): Marc Jacobs’ afscheid, Karl Lagerfelds modegalerie

Bij binnenkomst in de roze satijnen tent werd gisterochtend meteen duidelijk dat de geruchten klopten. In de zaal stonden decorstukken uit eerdere shows, zoals een Parijse lift en een fontein, maar dit keer waren ze zwart geschilderd. Ook de muren, de vloeren en de tribunes waren zwart. Na afloop van de show bevestigde de ontwerper het zelf: na zestien jaar verlaat de Amerikaan Marc Jacobs (50) Louis Vuitton. Jacobs, de eerste die een modelijn voor het tassen- en koffermerk maakte, gaat zich, zo luidt de officiële verklaring, concentreren op zijn eigen label, goed voor een omzet van bijna een miljard dollar. Naar verluidt bereidt Jacobs’ zakenpartner Patrick Duffy een beursgang voor.

Hij nam afscheid in stijl. De show – die werd begeleid door dramatische muziek die op een begrafenis niet zou hebben misstaan – was opgedragen aan de vrouwen die hem hebben geïnspireerd, onder wie Coco Chanel, Miuccia Prada en Anna Wintour, onder wie Coco Chanel, Miuccia Prada en Anna Wintour, en aan de decoratie en ornamenten van Parijs. ,,Want op een oppervlakkige manier door iets geraakt worden is net zo eerlijk als op een intellectuele manier door iets worden geraakt”, stelde Jacobs (‘Marc’) in een begeleidend schrijven.

Het eerste model droeg een transparante jumpsuit, bedrukt met, in graffitiletters, ‘Louis Vuitton Paris’, een ode aan Stephen Sprouse, de in 2004 overleden modeontwerper met wie Jacobs in 2001 een zeer succesvolle graffiti-tassenlijn maakte. Aan haar polsen had ze handboeien, op haar hoofd, net als alle andere modellen, een enorme zwarte verentooi.
De rest van de collectie was zwart: transparante ‘showgirl’-pakjes en -jurken, jasjes en leren jacks, allemaal versierd met borduursels, veren en glanzende zwarte stenen; rouw- en feestmode in een.

Chanel wordt al dertig jaar creatief geleid door dezelfde man, de nu tachtigjarige Karl Lagerfeld. Dinsdag liet hij zien dat hij zijn gevoel voor de tijdgeest allerminst kwijt is.

Lagerfeld had het Grand Palais laten ombouwen tot een galerie. Voor aanvang van de show konden, met een hapje en een drankje in de hand, 76 ‘kunstwerken’ worden bewonderd die hij voor de gelegenheid had bedacht en die bijna allemaal aan het merk refereerden: uitvergrote Chaneltassen, beelden en schilderijen waar de dubbele C’s van het logo in waren verwerkt, een liggende etalagepop met alleen een paar witte sokken aan op een transparante kubus met een spiegelende bodem, een enorme rode ‘sumo matelassé’ – bij sommige was op het naambordje een rode stip aangebracht.

Lagerfeld verwees naar een grote trend: veel ontwerpers flirten in hun collecties met beeldende kunst of werken samen met kunstenaars. Maar het leek ook een speels commentaar op de kunstwereld, die soms nog modieuzer lijkt dan de modewereld.

Al even levenslustig was de show. Baby Picasso van Jay-Z schalde door de luidsprekers, modellen droegen, naast de traditionele tweedpakjes – dit keer opmerkelijk losjes van snit – leren broeken met naveltruitjes, kledingstukken en rugzakken die eruitzagen alsof ze met een spuitbus of houtskool waren bewerkt en jurken met een dessin van kleurstalen.
Hippe galeriebezoekers, kunstenaars, rijke verzamelaars – aan iedere vrouwelijke kunstliefhebber was gedacht.
Lagerfeld kan nog jaren mee.

Eerder gepubliceerd in NRC Handelsblad. Fotografie: Peter Stigter (bovenste foto: Olivier Saillant)

Louis Vuitton

Louis Vuitton

Chanel

Chanel

    • Milou van Rossum