T van Twerken en Z van Zoenen

Monique Snoeijen schrijft de soundtrack van haar leven. Deze week: de minister van Jongeren of zo.

Na schooltijd zit mijn dochter naast een pot thee ijverig te werken: ze probeert haar seksalfabet af te maken. De A van Anaal, de B van Beffen en de C van Clitoris spreken voor zich, maar ze studeert nog op de J en de Q en een betere oplossing voor de W van genitale Wratten.

Een seksalfabet is volgens mijn zeventienjarige dochter het ideale spelalfabet voor jongeren. Ze kunnen het makkelijk onthouden en het taboe op seks verdwijnt er misschien door. Het is dat minister zo’n saaie baan is, zegt mijn dochter, maar ze zou dus heel goed aan het hoofd kunnen staan van een of ander ministerie van Jongeren of zo. „Serieus. Ik zit boordevol goede ideeën.” Het seksalfabet is er nog maar één van.

Als bewindsvrouw zal ze niet snel geschokt zijn. De film Jeune & Jolie die we samen zagen, over een zeventienjarig meisje van goede komaf dat zich prostitueert, bevatte in haar ogen „opvallend weinig seks voor een film over een hoer”. Wat haar het meest choqueerde was de reactie van de moeder toen zij achter het dubbelleven van haar dochter kwam. „Alsof die moeder iets was aangedaan!” En dat het voormalige tienerzangeresje Miley Cyrus tegenwoordig de hele dag haar tong uit haar mond laat hangen en dol is op de T van Twerken, „dat moet ze lekker zelf weten”. „Persoonlijk had ik alleen een ander broekje aangetrokken. Nu schudden er van die kipfileetjes uit dat huidkleurige latexbroekje.”

Het lijkt me duidelijk: deze potentiële minister weet wat er speelt onder jongeren. Ik was dus benieuwd wat ze vond van het artikel dat vorig weekend in de Volkskrant stond: ‘Gun je kind seksualiteit’. Ze bleek het roerend eens te zijn met het pleidooi om meer seks in tienerboeken te stoppen. Normale seks. Mijn dochter hoeft geen duur onderzoek te laten uitvoeren om te weten dat meisjes het tongzoenen vaak overslaan om meteen met de P van Pijpen te beginnen.

De Alles of Niets-generatie, zo noemt ze de generatie van haar zusje van veertien. Of ze slapen met een knuffel, of ze staan in een park een jongen af te trekken. Of ze drinken cola, of ze slaan ergens in een portiek Flügeltjes achterover. Vooral over dat drinkgedrag maakt mijn dochter zich zorgen. „Omdat alcohol verboden is, drinken veertienjarigen stiekem en omdat niemand ze dan kan controleren, loopt het uit de hand.”

Speerpunt van haar beleid zou zijn dat drinken, net als seks, gewoon wordt. Ze voorspelt grote problemen nu de leeftijdsgrens voor alcohol volgend jaar verschuift van zestien naar achttien jaar. „Moeten ze twee jaar langer illegaal drinken.”

En dan heeft ze het maar even niet over jongeren als zijzelf, zeventienjarigen die net een jaar mogen drinken, maar vanaf januari dus opeens niet meer. „Wie verzint zoiets belachelijks? Ze kunnen toch niet opeens zomaar weer je wijntje afpakken?”

Mijn dochter stelt voor – en hier komt, al zegt ze het zelf, alweer een goed idee – om gedoogcafés te openen voor middelbare scholieren onder de zestien. (Ze verwacht dat de achttien jaar-regeling snel weer wordt teruggedraaid: „Weet je hoeveel geld de overheid gaat mislopen aan accijns op alcohol?”) In het gedoogcafé krijg je een stempeltje als je bier of wijn bestelt. Iedereen mag twee stempeltjes per avond. Hier kunnen veertienjarigen veilig hun favoriete hobby uitoefenen: doen alsof ze achttien zijn. Beetje drinken, beetje aangeschoten worden, beetje stoer doen. Volgens de visie van mijn dochter moet het gedoogcafé ook een plek zijn waar het voor veertienjarigen volkomen normaal is om aan het einde van het seksalfabet te beginnen. „Bij de Z van Zoenen.”

    • Monique Snoeijen