‘Ik ben gevlucht, ik dacht niet aan anna’

„Van Anna leerde ik hoe je een volwassen leven leidt, zonder chaos. Ik was eerstejaars en woonde voor het eerst op kamers. Stoer vond ik haar, en spannend. Na haar afstuderen ging ze een paar maanden werken in Zweden. Daar bezocht ik haar en bij het afscheid, op het vliegveld van Stockholm, heb ik zó gehuild. Het was voor mij volkomen nieuw dat ik iemand die geen familie was, kon missen. Ik ben heel gelukkig met Anna geweest.

„Al snel zijn we samen een toneelgezelschap begonnen. Een tijdlang ging dat heel goed en versterkten we elkaar. Maar toen we het moeilijk kregen, konden we elkaar geen ruimte geven omdat we elkaar steeds op de werkvloer tegenkwamen. Dat zie ik nog steeds als een van de oorzaken dat het misging.

„We hadden allebei een ander idee van de toekomst. Ik was blij met Esa, ook al kwam hij niet helemaal gepland, maar Anna wilde snel nog een kind, en ze wilde een huis kopen. Toen werd het ineens eng voor mij. Ik was een stuk jonger en bezeten van het kunstenaarschap. ‘Kan ik nog wel schrijven?’ vroeg ik me af. ‘Word ik niet ingekapseld door het ouderschap?’ Ik ben letterlijk gevlucht. Weggerend. Daarbij heb ik totaal niet aan Anna gedacht. De jaren daarna heb ik moeten gebruiken om haar ervan te overtuigen dat ik niet ben weggerend als vader.

„Die zomer dat we uit elkaar gingen, was Anna met Esa een maand in Zweden geweest. Na thuiskomst herkende hij me aanvankelijk niet. Dat beeld van een vader die niet wordt herkend door zijn kind, vond ik vreselijk. Zo’n vader wilde ik niet zijn, besloot ik.

„Ik bewonder Anna dat ze het geduld heeft weten op te brengen om mij weer toe te laten, zodat het ons gelukt is om samen, op een gelijkwaardige manier voor onze zoon te zorgen.”

Brigit Kooijman