Advies aan vrouwen: zoek een kruiwagen

Haar zwangerschap – een tweeling – liep verkeerd af na zeven maanden. Vervolgens verloor ze haar baan aan de Columbia Universiteit in New York. Omdat ze volgens enkele leden van de aanstellingscommissie te veel gefocust was op kinderen en te weinig op werk.

Het overkwam Sylvia Ann Hewlett in de jaren 1980 en vanaf dat moment strijdt de econome en publiciste voor een gezondere kijk op de verdeling tussen werk en privéleven. En voor meer rechten en kansen voor vrouwen in het bedrijfsleven. Ze werd de oprichter van het Center for Work-Life Policy, de baas – zoete wraak – van het Gender and Policy Program aan Columbia University en schreef verschillende bestsellers. In haar nieuwe boek, Forget a Mentor, Find a Sponsor , luidt het advies aan vrouwen die hogerop willen: zoek een kruiwagen. Beter nog: meerdere kruiwagens.

Veel getalenteerde, ambitieuze vrouwen hebben wel een mentor, maar geen sponsor. Dat is niet handig. Want mentors adviseren hooguit achter de schermen, terwijl sponsors zich publiekelijk inzetten voor jouw carrière, zegt Hewlett. Mentors helpen je om te dromen, maar sponsors helpen je om je dromen waar te maken.

In haar benadering zijn sponsors collega’s die minimaal twee niveaus hoger werken, bij voorkeur in het centrum van de macht binnen een organisatie, en die bereid zijn jouw loopbaan te ondersteunen omdat zij daar zelf ook baat bij hebben. Een sponsor schuift jou naar voren als er een vacature is en bewerkt zijn collega’s om voor je benoeming te stemmen. Dat soort dingen.

Waarom zou iemand je sponsoren? Omdat het bevorderen van jouw carrière goed is voor hun eigen carrière, hun organisatie of hun visie. Slimme leiders spotten en ontwikkelen talent, omdat ze op die manier een krachtig netwerk van steunpunten binnen de organisatie bouwen. Dat betaalt zicht terug. Leiders die hun eigen stal van protegés ontwikkelen, blijken tevredener over de voortgang van hun eigen loopbaan dan leiders die dit niet doen, stelt Hewlett vast.

Anders dan veel vrouwen denken: een sponsor moet je niet kiezen op basis van affiniteit, zegt Hewlett. Misschien dat iemands stijl van leidinggeven je niet geweldig aanspreekt, maar zolang hij of zij een goede positie bekleedt en toegang heeft tot informatie en relaties die jou verder helpen, is het prima.

Sterker nog: vrouwen die een sponsor zoeken die op een meer vrouwelijke manier leidinggeeft, missen maar al te vaak de boot. Omdat deze manier van managen niet de dominante stijl is in ruim driekwart van de bedrijven. Hewlett windt er geen doekjes om: veel vrouwen verknoeien hun tijd in gesprekken met de verkeerde mensen.

Je zou Sylvia Ann Hewlett kunnen verwijten dat haar adviezen een beetje opportunistisch klinken. Maar Hewlett en haar aanhangers hebben al heel lang geen zin meer om zich de les te laten lezen. Vooral niet door mannen die kunnen focussen op hun carrière omdat hun vrouwen de eerste verantwoordelijkheid voor het huishouden en de kinderen nemen.

Dan is er nog het typisch Hollandse idee dat je je loopbaan ‘op eigen kracht’ dient te ontwikkelen en dat je prestaties ‘voor zichzelf horen te spreken’. Klinkt mooi. Maar in veel organisaties red je het daar niet mee. Ik hoorde iemand het deze week treffend verwoorden tijdens een vergadering: „Je hebt vaak heel wat hulp nodig om het in je eentje te redden.” Zo is het. En dat geldt zeker voor vrouwen.

Ben Tiggelaar is gedragsonderzoeker, trainer en publicist en schrijft elke week over management en leiderschap.

    • Ben Tiggelaar