Opinie

Mannelijke man

In de krant van gisteren luidt Paulien Derwort de noodklok: de maatschappij is veel vrouwelijker geworden, en de mannen daardoor ook. Dat is niet wat vrouwen willen: waar zijn alle mannelijke mannen gebleven?

Haar relaas kwam op mij over als iemand die er in een vergaderzaal een flip-over bijpakt met daarop ‘DE IDEALE MAN’, waaronder een lijst wordt opgesomd: intelligent, welbespraakt, betaalt altijd de rekening, neemt initiatief, betovert en verovert in de slaapkamer – uiteraard zonder dat vrouwenrechten of -verworvenheden in het geding moeten komen. Conclusie: trek me heel respectvol uit elkaar in de slaapkamer, waarna we over mijn sollicitatiegesprek praten en jij bepaalt wat ik wil eten.

De te vrouwelijke man waar het stuk mee begint, komt wat onduidelijker in beeld. Hij skeelert achter een kinderwagen, draagt a-seksuele dingen zoals gympen en V-halzen en doet aan bikramyoga. Wat deze zaken precies zeggen over zijn karakter, is me enigszins onduidelijk, maar ik neem aan dat het ook om zijn persoonlijkheid gaat – iemand enkel uitsluiten omdat-ie de merkwaardige neiging heeft in snikhete ruimtes de baby swan te doen, is te makkelijk. Vermoedelijk ontbeert hij alles wat de mannelijke man wél heeft, wat me vooral doet afvragen: hoe ziet Paulien Derwort de vrouw eigenlijk? Blijkbaar níét als de personen die moeten betoveren en veroveren, die initiatief moeten nemen en die moeten verrassen. Haar ideale man moet dus genoegen nemen met een vrouw die in de slaapkamer achterover op bed gaat liggen en verklaart: „Oké, het betoveren kan beginnen hoor! Ga je gang! Ik ben er klaar voor!” – terwijl ze óók nog die flip-over met karaktereisen in de kast heeft staan.

Ik stel me meteen voor dat een man zo’n stuk zou schrijven. „Allemaal leuk en aardig hoor, dat vrouwen nu volwaardig meedraaien in de maatschappij, maar waar is de vrouwelijke vrouw gebleven? Al die driekwartbroeken en sleehakken, dat ziet er toch niet uit? Ik wil een vrouw die bescheiden naar me lacht, die zonder stress een driegangenmaaltijd neer kan zetten en die overhemden strijkt.” Ik zou bescheiden lachend op zijn kop willen timmeren met een spatel. En Derwort misschien ook wel.

Misschien was het stuk slechts een plagerij, een tango met het tegendraadse. En het is natuurlijk ook een fijne fantasie, zo’n Don Draper-achtige man die het natuurlijk overwicht bezit om met een enkele hoofdknik de ober te wenken en de barvrouw te veroveren. Maar vinden dat mannen té geëmancipeerd zijn, is nogal een luxeprobleem. Laten we vooral ophouden met mannen vertellen of ze wel of geen gezichtscrème mogen gebruiken – alsof dat iets te maken heeft met aantrekkingskracht. Ik ben oprecht dankbaar dat ik een heleboel jonge mannen in mijn omgeving heb die gevoelig zijn, intelligent, welgemanierd, verrassend en bijzonder geëmancipeerd. De meesten bezitten gympen, en ja: ze zijn verschrikkelijk sexy.