Hij wilde best de underdog zijn

foto roger cremers

Hij schreef om aan de wereld te ontsnappen, zei Dara Faizi in nrc.next. „Als ik me rot voel, pak ik een blocnote en beschrijf ik de wereld. Alleen al door dat te doen, wordt alles gemakkelijker te behappen.”

Dat was in juni. Maandag overleed de Nederlands-Afghaanse cabaretier (25) aan de complicaties van een dubbele longontsteking.

Faizi was een veelbelovend talent. In 2010 won hij de jury- en publieksprijs van het Groninger Studenten Cabaret Festival. En zijn eerste cabaretprogramma Gevaarlijke gedachten, dat deze maand in reprise zou gaan, kreeg vorig voorjaar vier sterren van deze krant. „Een verrassend debuut”, waarin Faizi zich volgens de recensent niet beperkt tot de allochtone thematiek. Zijn geestige uitval tegen keuzestress onder generatiegenoten „toont aan dat hij een veelzijdig cabaretier kan worden”. Dat was ook de ambitie van Faizi. In zijn nieuwe show – volgend jaar zou hij met de try-outs van Kamer 404 beginnen – wilde hij van zijn Afghaanse achtergrond geen thema maken. „Ik wil niet dat mijn publiek gaat denken: oh, dus dat is wat je doet.”

Faizi was acht jaar toen hij met zijn moeder aankwam op Schiphol. Over de tijd daarvoor, over zijn vader en familieleden die sneuvelden, wilde hij niet praten. „Zo veel lelijks”, zei hij, „voegt niets toe aan een gesprek.” Of misschien, zei hij later, was hij er gewoon nog niet klaar voor.

Zijn moeder was de belangrijkste persoon in zijn leven. Samen vonden ze hun weg in Nederland. „Ze leerde me: wat er ook gebeurt, word niet zielig.” Op de basisschool in Ouderkerk aan de Amstel was hij de eerste donkere leerling en de eerste vluchteling. Hij kreeg er vmbo-advies, want op het ‘witte’ vwo zou hij maar eenzaam worden. Dat maakte zijn moeder woedend. Faizi vertelde: „Ze ging naar school, ruzie maken. Zes jaar later heb ik een kopie van mijn cijferlijst van het atheneum naar die basisschoollerares gestuurd. Kinderachtig, misschien, maar er is niets erger dan bij voorbaat afgewezen en uitgesloten te worden.”

Die afwijzing ondervond hij ook toen hij met comedy begon en ook toen bewees hij het tegendeel. Daarom, vertelde hij, had hij dat gebrek aan vertrouwen omarmd. „Het maakt me zó vrij. Lage verwachtingen zijn gemakkelijker te overtreffen dan hoge. Ik wil best eeuwig een underdog blijven.”

    • Anne Dohmen