Anouk Maas zo snoezig als Jennifer Beals was

Ze fietst van links naar rechts en van rechts naar links, de stoere Alex Owens. Op haar herenracefiets gaat ze, van haar baan als lasser in de staalfabriek naar haar werk als danseres in Harry’s Bar, en van haar oude vriendin Hannah naar de Shelbey dansacademie. En dit alles binnen de bescheiden toneelmaten van de Schouwburg Tilburg, waar de musical Flasdance. What a feeling! afgelopen zondag in première ging. Het handig en snel om te bouwen decor is in elk geval een pluspunt aan deze nieuwe productie.

Die fiets, de fabriek én het fameuze grijze slobbertruitje van waaronder dans-wannabe Alex handig haar behaatje los wurmt, zijn de belangrijkste visuele verwijzingen naar de hitfilm Flashdance uit 1983. De makers van de musical hebben jammer genoeg niet voor een nostalgisch jarentachtiggevoel gekozen (geen schoudervullingen, hoog opgesneden balletpakjes of ‘big hair’ dus) maar voor een tamelijk non-descripte, hedendaagse kostumering, en in de tekst, een beetje overbodig, opmerkingen over iPad, Twitter en Beyoncé.

Van de film – standaard script: gepassioneerde danser of dansamateur overwint hindernissen en verwezenlijkt droom – is eigenlijk enkel de scène van Alex’ auditie bij de academie memorabel als dansclip, maar hoe slecht ook, succesvol was hij wel. En dus, met dans en hitsongs, niet te versmaden musicalmateriaal. Vanaf nu laat Anouk Maas (Alex) het in Nederlandse theaters vonken met haar lasapparatuur en zet ze haar baas Nick, gespeeld door Jim Bakkum, in vuur en vlam.

Met zijn statische rol en vlakke stem is Bakkum een houten klaas tussen al het dansende en zingende fabrieks- en barvolk. Wat de pittige Alex in hem ziet, blijft een raadsel.

Zij, met haar lekkere bos donkere krullen en mooie meisjesgezicht, evenaart de snoezigheid van film-Alex Jennifer Beals. Maar terwijl Beals een ‘dance double’ had, zingt en danst en speelt Maas alles zelf, en dat verdient bewondering. Als danseres is Maas weliswaar beperkt, maar toch is ze in haar dansnummers op haar best, enthousiast en stralend.

Flashdance, toch een dansmusical, valt qua dansgehalte nogal tegen. De groepsdansen (in de choreografie van So You Think You Can Dance-coryfee Roy Julen) zijn simpel en komen eigenlijk alleen tot leven in een paar hiphop-mopjes. De zangprestaties zijn zeer wisselend en het acteren is ronduit amateuristisch, met als uitzonderingen uiteraard Carry Tefsen, die Alex’ oude steun en toeverlaat Hannah speelt, en bijvoorbeeld Marjolein Teepen (bardanseres Tess), met haar zware Brabantse accent, haar scherpe timing én een krachtige zangstem.